zaawansowany nowotwór piersi
Wskazanie

Zaawansowany nowotwór piersi odnosi się do raka piersi w stadium III lub IV, który jest albo miejscowo zaawansowany (rozległy guz i/lub zajęcie regionalnych węzłów chłonnych), albo uogólniony z przerzutami odległymi. W przypadku miejscowo zaawansowanego raka piersi bez przerzutów odległych stosuje się leczenie wielomodalne obejmujące chemioterapię neoadjuwantową, zabieg chirurgiczny, radioterapię i leczenie systemowe.

W leczeniu systemowym zaawansowanego raka piersi kluczową rolę odgrywa podtyp biologiczny nowotworu. W raku hormonozależnym (ER+/PR+) stosuje się terapie hormonalne, takie jak tamoksyfen (Nolvadex), inhibitory aromatazy (Anastrozol – Atrozol, Letrozol – Letromedica, Etruzil) oraz fulwestrant (Faslodex). W przypadku nadekspresji HER2 wykorzystuje się terapie anty-HER2: trastuzumab (Herceptin), pertuzumab (Perjeta), trastuzumab emtanzyna (Kadcyla) oraz lapatynib (Tyverb).

W raku potrójnie ujemnym podstawą leczenia jest chemioterapia, z wykorzystaniem antracyklin (Epirubicyna – Epimedac, Doksorubicyna – Adriblastina), taksanów (Docetaksel – Docetaxel Accord, Paklitaksel – Paclitaxel Kabi), kapecytabiny (Xeloda), gemcytabiny (Gemcitabine Accord), eribuliny (Halaven) oraz pochodnych platyny (Karboplatyna – Carboplatin Pfizer). W nowszych schematach leczenia wykorzystuje się immunoterapię (Tecentriq) oraz inhibitory PARP (Lynparza, Talzenna) w przypadku mutacji BRCA1/2.

Największe trudności w leczeniu zaawansowanego raka piersi obejmują rozwój oporności na stosowane leki, toksyczność terapii prowadząca do pogorszenia jakości życia pacjentek oraz heterogenność nowotworu, która może prowadzić do zmian fenotypu w trakcie leczenia. Wyzwaniem jest również zarządzanie przerzutami do kości, mózgu i wątroby, które wymagają specjalistycznego podejścia. Istotnym problemem jest też równoważenie skuteczności leczenia z utrzymaniem dobrej jakości życia, szczególnie w stadium IV choroby, gdzie leczenie ma głównie charakter paliatywny.