hormonozależny rak piersi we wczesnym stadium zaawansowania
Wskazanie

Hormonozależny rak piersi we wczesnym stadium zaawansowania to nowotwór, którego wzrost jest stymulowany przez hormony płciowe, głównie estrogeny. Stanowi około 70-80% wszystkich przypadków raka piersi. Wczesne stadium zaawansowania oznacza, że choroba została wykryta, zanim doszło do przerzutów odległych, zwykle w stadiach I-III. Diagnoza opiera się na badaniu histopatologicznym, które potwierdza obecność receptorów estrogenowych (ER) i/lub progesteronowych (PR) w komórkach nowotworowych.

Leczenie hormonozależnego raka piersi we wczesnym stadium obejmuje terapię miejscową (operacja, radioterapia) oraz leczenie systemowe. W terapii hormonalnej stosuje się leki, które blokują działanie estrogenów lub zmniejszają ich produkcję. U kobiet przed menopauzą standardem jest tamoksyfen (Nolvadex, Tamoxifen-EGIS), który może być stosowany przez 5-10 lat. U kobiet po menopauzie stosuje się inhibitory aromatazy: anastrozol (Anastrozol Bluefish, Arimidex, Anastrozol Teva), letrozol (Aromek, Lametta, Letrozol Bluefish) lub eksemestan (Aromatin, Glandex). W niektórych przypadkach stosuje się również fulwestrant (Faslodex) lub abemacyklib (Verzenio) w terapii skojarzonej.

W ostatnich latach u pacjentek z wysokim ryzykiem nawrotu stosuje się również inhibitory CDK4/6 (rybocyklib – Kisqali, palbocyklib – Ibrance) w połączeniu z terapią hormonalną, co znacząco poprawia rokowanie. U pacjentek z nadekspresją HER2 i hormonozależnością stosuje się terapię anty-HER2 (trastuzumab – Herceptin, Herzuma, Ogivri; pertuzumab – Perjeta) w połączeniu z leczeniem hormonalnym.

Największe trudności w leczeniu hormonozależnego raka piersi we wczesnym stadium dotyczą rozwoju oporności na terapię hormonalną, która może pojawić się w trakcie leczenia. Innym wyzwaniem jest długotrwałość terapii (5-10 lat), co wiąże się z problemami z przestrzeganiem zaleceń przez pacjentki oraz działaniami niepożądanymi, takimi jak uderzenia gorąca, bóle stawowe, osteoporoza czy zaburzenia lipidowe. Istotnym problemem jest również właściwa stratyfikacja pacjentek pod kątem ryzyka nawrotu, co pozwala na optymalizację leczenia – u niektórych kobiet można zastosować mniej intensywne schematy, a u innych konieczne jest bardziej agresywne podejście terapeutyczne.