wrzodziejące zapalenie dystalnego odcinka jelita grubego
Wskazanie

Wrzodziejące zapalenie dystalnego odcinka jelita grubego jest postacią nieswoistej choroby zapalnej jelit (NChZJ), dotykającą wyłącznie odbytnicy i części esicy. Charakteryzuje się przewlekłym stanem zapalnym błony śluzowej, powodującym powstawanie owrzodzeń i nadżerek. Główne objawy to: krwawienie z odbytu, bolesne parcie na stolec (tenesmus), częste wypróżnienia oraz ból w lewym dolnym kwadrancie brzucha. Diagnoza opiera się na badaniu endoskopowym z pobraniem wycinków do badania histopatologicznego.

W leczeniu tej postaci choroby stosuje się przede wszystkim terapię miejscową w postaci czopków i wlewek doodbytniczych zawierających mesalazynę (Pentasa, Salofalk, Asacol) lub glikokortykosteroidy (Entocort). W przypadkach o umiarkowanym nasileniu dołącza się doustne preparaty mesalazyny (Asamax, Mezavant, Pentasa, Salofalk). Przy braku odpowiedzi na leczenie pierwszego rzutu wdraża się immunosupresję azatiopryną (Imuran, Azathioprine VIS) lub terapię biologiczną (Remicade, Remsima, Inflectra, Humira, Hyrimoz, Entyvio).

Największe trudności w leczeniu dystalnej postaci wrzodziejącego zapalenia jelita grubego wiążą się z niską adherencją pacjentów do terapii miejscowej, która wymaga regularnego stosowania wlewek lub czopków. Pacjenci często przerywają leczenie po ustąpieniu objawów, co prowadzi do nawrotów. Istotnym wyzwaniem jest również monitorowanie skuteczności leczenia, które oprócz oceny klinicznej powinno obejmować okresowe badania endoskopowe. Problemem bywa także oporność na standardowe leczenie, wymagająca eskalacji do terapii biologicznej, której dostępność może być ograniczona ze względów ekonomicznych lub organizacyjnych w systemie ochrony zdrowia.