rzutowa postać stwardnienia rozsianego
Wskazanie

Rzutowa postać stwardnienia rozsianego (RRMS – Relapsing-Remitting Multiple Sclerosis) to najczęściej występująca forma SM, charakteryzująca się okresami zaostrzeń (rzutów) objawów neurologicznych, po których następuje częściowa lub całkowita remisja. Rzut definiuje się jako pojawienie się nowych lub nasilenie istniejących objawów neurologicznych, które utrzymują się przez co najmniej 24 godziny, przy braku gorączki lub infekcji. Typowe objawy rzutu to zaburzenia widzenia, drętwienia, osłabienie mięśni, zaburzenia równowagi czy problemy z koordynacją ruchową.

W leczeniu rzutowej postaci SM stosuje się leki modyfikujące przebieg choroby (DMT). Do najczęściej stosowanych w Polsce należą: interferon beta (Avonex, Rebif, Betaferon, Extavia), octan glatirameru (Copaxone), teryflunomid (Aubagio), fumaran dimetylu (Tecfidera), kladrybina (Mavenclad), fingolimod (Gilenya), natalizumab (Tysabri), alemtuzumab (Lemtrada), okrelizumab (Ocrevus) oraz ofatumumab (Kesimpta). W przypadku ostrych rzutów stosuje się krótkotrwałą terapię wysokimi dawkami kortykosteroidów, najczęściej metyloprednizolonem (Solu-Medrol).

Największym wyzwaniem w leczeniu RRMS jest indywidualizacja terapii – wybór odpowiedniego leku w zależności od aktywności choroby, profilu bezpieczeństwa oraz preferencji pacjenta. Istotne trudności obejmują także monitorowanie skuteczności leczenia, zarządzanie działaniami niepożądanymi leków oraz zapobieganie konwersji do postaci wtórnie postępującej. Ważnym aspektem pozostaje również wczesne rozpoznanie choroby i szybkie wdrożenie leczenia, co znacząco wpływa na długoterminowe rokowanie.

Dodatkowym wyzwaniem jest przestrzeganie zaleceń terapeutycznych przez pacjentów, zwłaszcza w przypadku leków wymagających regularnych iniekcji. Ponadto, pomimo dostępności wielu opcji terapeutycznych, u części pacjentów obserwuje się suboptymalną odpowiedź na leczenie, co wymaga zmiany strategii terapeutycznej. Kompleksowe podejście do pacjenta z RRMS powinno obejmować również rehabilitację, wsparcie psychologiczne oraz edukację w zakresie modyfikowalnych czynników ryzyka progresji choroby.