rak brodawczakowaty nabłonka pęcherza moczowego
Wskazanie

Rak brodawczakowaty nabłonka pęcherza moczowego (rak brodawkowaty, brodawczakowy) to jeden z najczęstszych typów nowotworów pęcherza moczowego. Charakteryzuje się obecnością brodawkowatych struktur, które wyrastają z nabłonka wyściełającego pęcherz moczowy. Większość przypadków (około 70-80%) stanowią nowotwory nienaciekające mięśniówki (non-muscle invasive bladder cancer, NMIBC), które ograniczają się do błony śluzowej i podśluzowej.

Głównym objawem raka brodawczakowatego pęcherza moczowego jest bezbolesny krwiomocz, który występuje u ponad 80% pacjentów. Inne objawy mogą obejmować zwiększoną częstotliwość oddawania moczu, nagłe parcie na mocz oraz ból podczas mikcji. Diagnostyka opiera się na cystoskopii z biopsją, badaniach obrazowych (TK, MRI) oraz badaniach cytologicznych moczu.

W leczeniu raka brodawczakowatego pęcherza moczowego stosuje się przede wszystkim przezcewkową resekcję guza (TURBT). W przypadku nowotworów o wysokim ryzyku nawrotu lub progresji, po TURBT wykonuje się dopęcherzowe wlewy chemioterapeutyków. W Polsce najczęściej stosowane są: Mitomycin C, Doxorubicin (Adriblastina), Epirubicin (Episindan, Farmorubicin). W przypadku guzów wysokiego ryzyka zaleca się immunoterapię dopęcherzową BCG (preparat Onko BCG).

U pacjentów z nawrotowym lub opornym na leczenie rakiem brodawczakowatym stosuje się również leczenie systemowe. W Polsce dostępne są takie leki jak Gemcitabine (Gemzar, Gemsol), Cisplatyna (Cisplatin-Ebewe), Karboplatyna (Carboplatin Accord, Carboplatin Pfizer) oraz nowsze terapie jak Pembrolizumab (Keytruda) w ramach programów lekowych.

Największe trudności w leczeniu raka brodawczakowatego pęcherza moczowego związane są z wysokim odsetkiem nawrotów, który sięga 50-70% w ciągu 5 lat, nawet po całkowitej resekcji guza. Dodatkowo, około 10-20% guzów nienaciekających progresuje do postaci naciekającej mięśniówkę, która ma gorsze rokowanie. Wyzwaniem jest również monitorowanie pacjentów, które wymaga regularnych cystoskopii, będących badaniem inwazyjnym i obciążającym dla pacjenta. Istotnym problemem są również działania niepożądane terapii dopęcherzowej, takie jak zapalenie pęcherza moczowego, krwiomocz, a w przypadku BCG możliwość wystąpienia ogólnoustrojowych infekcji.