przykurcz ścięgna
Wskazanie

Przykurcz ścięgna to patologiczne skrócenie ścięgna prowadzące do ograniczenia ruchomości stawu. Stan ten może być wrodzony lub nabyty, często występując jako konsekwencja długotrwałego unieruchomienia kończyny, urazów, stanów zapalnych, chorób neurologicznych lub jako powikłanie po zabiegach chirurgicznych. Przykurcze najczęściej dotyczą ścięgien Achillesa, rozcięgna dłoniowego (przykurcz Dupuytrena) oraz ścięgien zginaczy palców.

Leczenie przykurczów ścięgien obejmuje zarówno metody zachowawcze, jak i chirurgiczne. W terapii zachowawczej stosuje się leki przeciwbólowe i przeciwzapalne, takie jak Metafen, Ibuprom, Diclac czy Dicloratio. W przypadku przykurczów zapalnych pomocne mogą być iniekcje kortykosteroidów (Depo-Medrol, Diprophos). Istotnym elementem leczenia jest fizjoterapia obejmująca ćwiczenia rozciągające, masaż oraz stosowanie ortez.

W bardziej zaawansowanych przypadkach, zwłaszcza przy przykurczu Dupuytrena, stosuje się enzymatyczną fasciotomię przy użyciu kolagenazy Clostridium histolyticum (Xiapex), która pomaga w rozpuszczeniu patologicznego kolagenu. W przypadkach opornych na leczenie zachowawcze konieczna jest interwencja chirurgiczna, polegająca na wydłużeniu ścięgna, tenotomii lub fasciotomii.

Największe trudności w leczeniu przykurczów ścięgien wiążą się z ich tendencją do nawrotów, szczególnie w przypadku przykurczu Dupuytrena. Wyzwaniem jest również osiągnięcie optymalnego balansu między agresywnym leczeniem a unikaniem powikłań, takich jak osłabienie funkcji ścięgna. Rehabilitacja pooperacyjna wymaga dużej cierpliwości i systematyczności ze strony pacjenta, a przedwczesne zaprzestanie ćwiczeń często prowadzi do ponownego wystąpienia przykurczu. Istotnym problemem jest także różnicowanie przykurczów ścięgien od innych schorzeń powodujących ograniczenie ruchomości stawów, co może prowadzić do opóźnienia właściwego leczenia.