podostra niewydolność wątroby
Wskazanie

Podostra niewydolność wątroby to stan pośredni między ostrą a przewlekłą niewydolnością wątroby, charakteryzujący się postępującym uszkodzeniem komórek wątrobowych w czasie od 8 tygodni do 6 miesięcy. Prowadzi do zaburzenia funkcji wątroby, co objawia się wzrostem stężenia bilirubiny, wydłużeniem czasu protrombinowego oraz pojawieniem się encefalopatii wątrobowej. Najczęstszymi przyczynami są uszkodzenia polekowe, zakażenia wirusami hepatotropowymi, choroby autoimmunologiczne oraz zatrucia toksynami.

W leczeniu podostrej niewydolności wątroby stosuje się przede wszystkim terapię przyczynową, wsparcie funkcji wątroby oraz leczenie powikłań. W Polsce używane są preparaty hepatoprotekcyjne takie jak Essentiale Forte, Sylimaryna, Hepatil, Heparegen. W przypadku podostrej niewydolności wątroby wywołanej lekami podaje się N-acetylocysteinę (Fluimucil, ACC), natomiast w encefalopatii wątrobowej stosuje się laktulozę (Lactulosum, Duphalac) oraz antybiotyki niewchłanialne z przewodu pokarmowego, jak ryfaksymina (Xifaxan, Tixteller).

W stanach zagrażających życiu podaje się albuminy (Albumina ludzka, Alburex) i leki przeciwobrzękowe mózgu. W przypadku niewydolności wątroby o podłożu autoimmunologicznym stosuje się kortykosteroidy (Encorton, Metypred) oraz leki immunosupresyjne (Azatiopryna, Imuran).

Największym wyzwaniem w leczeniu pacjentów z podostrą niewydolnością wątroby jest ustalenie właściwego momentu kwalifikacji do przeszczepienia wątroby. Zbyt późna decyzja może skutkować pogorszeniem stanu pacjenta do poziomu dyskwalifikującego zabieg, natomiast zbyt wczesna może narażać pacjenta na niepotrzebne ryzyko operacyjne i konieczność dożywotniej immunosupresji. Dodatkowo, trudność stanowi leczenie powikłań, takich jak krwawienie z żylaków przełyku, wodobrzusze, zespół wątrobowo-nerkowy czy encefalopatia wątrobowa, które znacząco pogarszają rokowanie.