podejrzenie zawału mięśnia sercowego
Wskazanie

Podejrzenie zawału mięśnia sercowego to stan kliniczny wymagający natychmiastowej diagnostyki i interwencji medycznej. Występuje, gdy pacjent prezentuje objawy sugerujące ostry zespół wieńcowy, ale ostateczne rozpoznanie nie zostało jeszcze potwierdzone badaniami. Typowe objawy obejmują ból w klatce piersiowej (często opisywany jako ucisk, ściskanie lub pieczenie), promieniujący do żuchwy, szyi, ramion (szczególnie lewego), duszność, nadmierne pocenie się, nudności oraz uczucie lęku.

W przypadku podejrzenia zawału mięśnia sercowego natychmiast podaje się kwas acetylosalicylowy (Polopiryna, Acard, Aspirin) w dawce 300 mg do rozgryzienia. W ramach farmakoterapii stosuje się również nitraty (Nitromint, Sustonit), które zmniejszają obciążenie serca. Można podać morfinę (Morphini Sulfas) w celu uśmierzenia bólu i zmniejszenia lęku. W przypadku potwierdzenia zawału, włącza się inhibitory P2Y12 (Brilique, Plavix, Effient), leki beta-adrenolityczne (Betaloc, Metocard), inhibitory ACE (Prestarium, Tritace) oraz statyny (Atoris, Roswera).

Największą trudnością w postępowaniu z pacjentem z podejrzeniem zawału jest czas. Wdrożenie odpowiedniego leczenia w ciągu pierwszych 90-120 minut od wystąpienia objawów (tzw. „złota godzina”) drastycznie zwiększa szanse na przeżycie i minimalizuje uszkodzenia mięśnia sercowego. Wyzwaniem jest również różnicowanie z innymi stanami dającymi podobne objawy (rozwarstwienie aorty, zatorowość płucna, zapalenie osierdzia), a także właściwa ocena ryzyka u pacjentów z niecharakterystycznymi objawami, szczególnie u kobiet, osób starszych i chorych na cukrzycę.

Diagnostyka podejrzenia zawału obejmuje EKG (należy wykonać w ciągu 10 minut od pierwszego kontaktu medycznego), oznaczenie markerów martwicy mięśnia sercowego (troponina I, troponina T) oraz obrazowanie (echokardiografia, koronarografia). Pacjenci z podejrzeniem zawału powinni być transportowani bezpośrednio do ośrodka z możliwością wykonania pierwotnej angioplastyki wieńcowej, która jest preferowaną metodą udrażniania naczyń wieńcowych.