nieżyt błony śluzowej górnych dróg oddechowych
Wskazanie

Nieżyt błony śluzowej górnych dróg oddechowych to stan zapalny błony śluzowej wyścielającej jamę nosową, gardło, krtań i tchawicę. Najczęściej jest wywoływany przez infekcje wirusowe (rhinowirusy, koronawirusy, wirusy grypy), rzadziej bakteryjne. Objawia się przekrwieniem i obrzękiem błony śluzowej, zwiększoną produkcją śluzu, uczuciem zatkanego nosa, bólem gardła, chrypką, kaszlem oraz ogólnym osłabieniem.

W leczeniu objawowym nieżytu górnych dróg oddechowych stosuje się leki przeciwzapalne, przeciwbólowe i przeciwgorączkowe, takie jak Ibuprom, Nurofen, Paracetamol czy Polopiryna. Pomocne są również leki obkurczające naczynia krwionośne błony śluzowej nosa, np. Otrivin, Nasivin, Xylorin, które zmniejszają obrzęk i ułatwiają oddychanie. Przy nadmiernej produkcji wydzieliny stosuje się leki mukolityczne i wykrztuśne jak ACC, Ambroxol, Mucosolvan, Flegamina czy Pectosan.

W przypadku infekcji bakteryjnej konieczne jest zastosowanie antybiotyków, takich jak Amoksycylina, Augmentin, Zinnat czy Sumamed. Leczenie wspomagają również preparaty ziołowe (Sinupret, Bioaron C), płukanki do gardła (Tantum Verde, Chlorchinaldin) oraz inhalacje z soli fizjologicznej lub wód mineralnych.

Największą trudnością w leczeniu nieżytu górnych dróg oddechowych jest różnicowanie etiologii wirusowej od bakteryjnej, co wpływa na decyzję o wdrożeniu antybiotykoterapii. Wyzwaniem jest również tendencja do nadużywania leków obkurczających naczynia krwionośne nosa, które przy długotrwałym stosowaniu mogą prowadzić do polekowego nieżytu nosa i efektu odbicia. Problematyczne bywa także leczenie nawracających nieżytów u pacjentów z przewlekłymi schorzeniami, takimi jak alergiczny nieżyt nosa, przewlekłe zapalenie zatok czy refluks krtaniowo-gardłowy, które wymagają kompleksowego podejścia terapeutycznego.