niepowikłane zakażenie narządów płciowych wywołane przez Neisseria gonorrhoea
Wskazanie

Niepowikłane zakażenie narządów płciowych wywołane przez Neisseria gonorrhoea (rzeżączka, tryper) to jedna z najczęstszych chorób przenoszonych drogą płciową. Zakażenie to dotyczy głównie błony śluzowej cewki moczowej u mężczyzn oraz szyjki macicy u kobiet, choć może również obejmować odbyt, gardło czy spojówki. Bakteria Neisseria gonorrhoea jest wrażliwa na wiele antybiotyków, jednak w ostatnich latach obserwuje się rosnącą oporność drobnoustrojów na leki.

W leczeniu niepowikłanych zakażeń gonokokowych w Polsce stosuje się przede wszystkim ceftriakson (Biotrakson, Tartriakson) jako lek pierwszego wyboru, zazwyczaj w pojedynczej dawce domięśniowej 500 mg. W przypadkach uzasadnionych można zastosować również azytromycynę (Azibiot, Azitrolek, Sumamed) jednorazowo w dawce 1-2 g lub cefotaksym (Biotaksym). Dawniej stosowane antybiotyki, takie jak penicylina, tetracykliny czy fluorochinolony, nie są już rekomendowane ze względu na wysoką oporność bakterii.

Największym wyzwaniem w leczeniu rzeżączki jest narastająca antybiotykooporność szczepów Neisseria gonorrhoea. Pojawiają się bakterie oporne na wiele grup antybiotyków, w tym na cefalosporyny trzeciej generacji, które stanowią obecnie podstawę terapii. Istotnym problemem jest również bezobjawowy przebieg zakażenia, szczególnie u kobiet (nawet do 50% przypadków), co prowadzi do późnego rozpoznania i zwiększa ryzyko powikłań, takich jak zapalenie narządów miednicy mniejszej, niepłodność czy rozsiane zakażenie gonokokowe.

Ważnym elementem postępowania jest również leczenie partnerów seksualnych pacjenta, nawet jeśli nie wykazują objawów zakażenia, oraz powstrzymanie się od kontaktów seksualnych do czasu całkowitego wyleczenia. Kontrolne badania mikrobiologiczne po leczeniu są zalecane u pacjentów, u których objawy utrzymują się, oraz w przypadkach, gdy istnieje podejrzenie reinfekcji lub niestosowania się do zaleceń terapeutycznych.