niemiesiączkowanie
Wskazanie

Niemiesiączkowanie (amenorrhea) to stan, w którym u kobiety w wieku rozrodczym nie występuje miesiączka. Wyróżnia się amenorrheę pierwotną, gdy u dziewczynki miesiączka nie pojawia się do 16. roku życia, oraz wtórną, gdy miesiączka zanika na okres dłuższy niż 3 miesiące u kobiety, która wcześniej miesiączkowała regularnie.

Przyczyny niemiesiączkowania są zróżnicowane i mogą obejmować: zaburzenia hormonalne (np. zespół policystycznych jajników, hiperprolaktynemię, niedoczynność tarczycy), zaburzenia anatomiczne (np. zespół Rokitansky’ego, zarośnięcie błony dziewiczej), choroby ogólnoustrojowe (np. celiakia, choroby autoimmunologiczne), nadmierny wysiłek fizyczny, znaczny niedobór masy ciała, stres psychiczny, a także przedwczesne wygaśnięcie czynności jajników.

W leczeniu niemiesiączkowania stosuje się farmakoterapię dostosowaną do przyczyny. W Polsce stosowane są: preparaty estrogenowo-progestagenowe (np. Diane-35, Belara, Yasmin), progestageny (np. Duphaston, Luteina), agoniści dopaminy w przypadku hiperprolaktynemii (np. Dostinex, Bromergon), preparaty wspomagające owulację (np. Clostilbegyt, Mensinorm). W przypadku PCOS często stosuje się metforminę (np. Glucophage, Metformax, Siofor).

Największe trudności w leczeniu niemiesiączkowania wynikają z różnorodności przyczyn tego stanu oraz konieczności indywidualizacji terapii. Wyzwaniem jest również fakt, że amenorrhea może być objawem poważnych zaburzeń endokrynologicznych wymagających długotrwałego leczenia. Dodatkowo u pacjentek z nieprawidłową masą ciała (zarówno niedoborem, jak i nadwagą) trudności sprawia modyfikacja stylu życia, która często stanowi warunek konieczny skutecznej terapii. Istotnym problemem jest także leczenie niepłodności, która może towarzyszyć niemiesiączkowaniu, szczególnie w przypadkach związanych z brakiem owulacji.