nadkwaśność treści żołądka
Wskazanie

Nadkwaśność treści żołądka (hipersekrecja kwasu żołądkowego) to stan, w którym dochodzi do zwiększonego wytwarzania kwasu solnego przez komórki okładzinowe żołądka. Objawia się najczęściej zgagą, pieczeniem w nadbrzuszu i za mostkiem, kwaśnym odbijaniem, bólem w nadbrzuszu i nudnościami. Nadkwaśność może prowadzić do rozwoju choroby refluksowej przełyku, wrzodów żołądka lub dwunastnicy.

W leczeniu nadkwaśności stosuje się głównie leki hamujące wydzielanie kwasu solnego. Inhibitory pompy protonowej (IPP) stanowią podstawę terapii i należą do nich: Controloc (pantoprazol), Nolpaza (pantoprazol), Emanera (esomeprazol), Nexium (esomeprazol), Helides (esomeprazol), IPP (omeprazol), Gasec (omeprazol), Ortanol (omeprazol) czy Lanzul (lanzoprazol). Alternatywną grupą leków są antagoniści receptora H2: Ranigast (ranitydyna), Famotydyna WZF (famotydyna). W doraźnym leczeniu wykorzystuje się także leki zobojętniające kwas solny: Rennie, Maalox, Gaviscon.

W przypadkach gdy nadkwaśność jest spowodowana zakażeniem Helicobacter pylori, stosuje się terapię eradykacyjną, która obejmuje IPP w połączeniu z dwoma antybiotykami (np. klarytromycyna, amoksycylina) przez 7-14 dni. Do preparatów stosowanych w schemacie leczenia zaliczamy Helicid (omeprazol) w połączeniu z antybiotykami.

Największą trudnością w leczeniu nadkwaśności treści żołądka jest właściwe dostosowanie terapii do indywidualnych potrzeb pacjenta oraz zapobieganie nawrotom dolegliwości. Część pacjentów rozwija oporność na standardowe dawki IPP, co wymaga zwiększenia dawki lub zmiany leku. Istotnym problemem jest również leczenie nadkwaśności w przypadku współistnienia innych chorób lub stosowania leków mogących wpływać na wydzielanie kwasu żołądkowego. Wyzwaniem terapeutycznym pozostaje również długotrwała terapia IPP, która może wiązać się z działaniami niepożądanymi, takimi jak zwiększone ryzyko infekcji przewodu pokarmowego, niedobór witaminy B12, magnezu czy osteoporoza.