przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego
Wskazanie

Przewlekłe zapalenie pęcherzyka żółciowego (cholecystitis chronica) to długotrwały proces zapalny toczący się w ścianie pęcherzyka żółciowego, najczęściej związany z kamicą żółciową. Schorzenie to występuje u około 10-15% dorosłej populacji i często ma przebieg skąpoobjawowy. Głównymi czynnikami ryzyka są: kamica żółciowa, płeć żeńska, wiek powyżej 40 lat, otyłość, szybka utrata masy ciała oraz predyspozycje genetyczne.

Objawy przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego to najczęściej nawracający ból w prawym podżebrzu, uczucie pełności po posiłkach, nietolerancja tłustych pokarmów, wzdęcia oraz nudności. Charakterystyczne jest występowanie dolegliwości po spożyciu obfitych, tłustych posiłków. Rozpoznanie stawia się na podstawie wywiadu, badania przedmiotowego oraz badań obrazowych (USG jamy brzusznej, tomografia komputerowa).

W farmakoterapii przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego stosuje się leki rozkurczowe i przeciwbólowe, które łagodzą objawy, ale nie leczą przyczyny choroby. W Polsce stosowane są: Buscopan (butyloskopolamina), No-Spa (drotaweryna), Duspatalin (mebeweryna), Mebeverine (mebeweryna) oraz Gastronil (trimebutyna). Przy towarzyszącej infekcji można zastosować antybiotykoterapię, np. Augmentin (amoksycylina z kwasem klawulanowym) czy Cipronex (cyprofloksacyna).

W przypadku kamicy żółciowej można rozważyć leczenie kwasem ursodeoksycholowym (Ursopol, Ursocam, Proursan), który może pomóc w rozpuszczeniu małych złogów cholesterolowych. Przy nasilonych dolegliwościach bólowych stosuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (Ketonal, Nurofen) lub paracetamol (Paracetamol, Apap).

Największym wyzwaniem w leczeniu przewlekłego zapalenia pęcherzyka żółciowego jest przewlekły charakter schorzenia i nawrotowość objawów. Leczenie farmakologiczne ma głównie charakter objawowy i nie eliminuje przyczyny choroby. Definitywnę metodą leczenia w przypadkach powiązanych z kamicą żółciową pozostaje cholecystektomia (usunięcie pęcherzyka żółciowego), najczęściej wykonywana laparoskopowo. Trudnością jest również prawidłowa kwalifikacja pacjentów do leczenia operacyjnego, szczególnie w przypadkach z niecharakterystycznymi objawami, gdzie związek dolegliwości z patologią pęcherzyka może być niejednoznaczny.