łagodny przerost prostaty
Wskazanie

Łagodny przerost prostaty (BPH, ang. Benign Prostatic Hyperplasia) to nienowotworowy rozrost gruczołu krokowego, występujący najczęściej u mężczyzn po 50. roku życia. Schorzenie to dotyczy około 50% mężczyzn w wieku 60 lat i nawet 90% w wieku 85 lat. Wraz z wiekiem dochodzi do zwiększenia objętości gruczołu, co może prowadzić do zwężenia cewki moczowej i utrudnienia odpływu moczu z pęcherza moczowego.

Objawy łagodnego przerostu prostaty dzieli się na objawy fazy gromadzenia moczu (częstomocz, nykturia, parcia naglące) oraz objawy fazy opróżniania pęcherza (osłabiony strumień moczu, przerywany strumień, uczucie niecałkowitego opróżnienia pęcherza, wykapywanie moczu po mikcji). Nasilenie objawów ocenia się za pomocą kwestionariusza IPSS (International Prostate Symptom Score).

W leczeniu farmakologicznym łagodnego przerostu prostaty stosuje się kilka grup leków. Alfa-adrenolityki, które zmniejszają napięcie mięśni gładkich szyi pęcherza i prostaty, to m.in.: Doxazosin (Doxar, Doxonex, Kamiren), Alfuzosin (Alfurion, Dalfaz), Tamsulozin (Omnic, Tanyz, Uprox) i Silodosina (Silodyx, Urorec). Inhibitory 5-alfa-reduktazy, które hamują przekształcanie testosteronu do dihydrotestosteronu, to Finasteryd (Finaster, Proscar) i Dutasteryd (Adadut, Dutrys, Dutasteride).

Coraz częściej stosuje się też terapię skojarzoną (alfa-adrenolityk + inhibitor 5-alfa-reduktazy), dostępną w preparatach złożonych jak Duodart (dutasteryd + tamsulozin). W łagodniejszych przypadkach wykorzystuje się również preparaty roślinne zawierające wyciąg z palmy sabalowej (Prostamol Uno, Prostapol) lub wyciąg z pyłku kwiatowego (Cernilton).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z łagodnym przerostem prostaty dotyczą przede wszystkim opóźnionego zgłaszania się pacjentów do lekarza, co często prowadzi do powikłań jak ostre zatrzymanie moczu czy niewydolność nerek. Problemem jest również brak zadowalającej skuteczności farmakoterapii u niektórych pacjentów, zwłaszcza z dużym przerostem gruczołu, co może wymagać interwencji chirurgicznej. Wyzwaniem bywa także utrzymanie równowagi między skutecznością terapii a działaniami niepożądanymi leków (np. zaburzenia erekcji, hipotonia ortostatyczna, zaburzenia wytrysku). Istotną kwestią jest również różnicowanie BPH z innymi schorzeniami o podobnych objawach, szczególnie z rakiem prostaty.