inwazyjny wczesny rak piersi z obecnością receptorów estrogenowych
Wskazanie

Inwazyjny wczesny rak piersi z obecnością receptorów estrogenowych (ER+) stanowi najczęstszą postać raka piersi, stanowiąc około 70-80% wszystkich diagnozowanych przypadków. Charakteryzuje się on zdolnością komórek nowotworowych do rozprzestrzeniania się poza przewód mlekowy lub zrazik do otaczających tkanek piersi. Obecność receptorów estrogenowych oznacza, że wzrost guza jest stymulowany przez estrogen, co ma kluczowe znaczenie dla wyboru metod leczenia.

Diagnostyka obejmuje badanie mammograficzne, USG piersi, biopsję z oceną immunohistochemiczną ekspresji receptorów, oraz badania obrazowe oceniające potencjalne przerzuty. Leczenie jest wieloetapowe i zazwyczaj rozpoczyna się od zabiegu chirurgicznego (lumpektomia lub mastektomia z biopsją węzła wartowniczego lub limfadenektomią pachową), często uzupełnionego radioterapią.

W leczeniu farmakologicznym inwazyjnego wczesnego raka piersi ER+ kluczową rolę odgrywa hormonoterapia. Stosuje się selektywne modulatory receptora estrogenowego (tamoksyfen – Nolvadex, Tamoxifen-EGIS), inhibitory aromatazy (anastrozol – Arimidex, Anastrozol Bluefish; letrozol – Femara, Etruzil, Lametta; eksemestan – Aromasin), czy antagonisty receptora estrogenowego (fulwestrant – Faslodex). U pacjentek przed menopauzą rozważa się również supresję jajników (goserelina – Zoladex). W przypadkach większego ryzyka nawrotu stosuje się również chemioterapię (schematy zawierające antracykliny i taksany), a u pacjentek z nadekspresją HER2 dodaje się terapię celowaną trastuzumabem (Herceptin) lub pertuzumabem (Perjeta).

Nowością w leczeniu adjuwantowym są inhibitory CDK4/6 (abemacyklib – Verzenios) u pacjentek wysokiego ryzyka nawrotu, a także olaparyb (Lynparza) u chorych z mutacjami BRCA1/2. W ostatnich latach coraz większe znaczenie ma również immunoterapia, szczególnie w podtypach potrójnie ujemnych.

Największe trudności w leczeniu pacjentek z inwazyjnym wczesnym rakiem piersi ER+ obejmują precyzyjną ocenę ryzyka nawrotu i odpowiednią kwalifikację do leczenia uzupełniającego. Problemem jest również oporność na hormonoterapię, która może rozwijać się w trakcie leczenia. Działania niepożądane terapii, takie jak uderzenia gorąca, bóle stawowo-mięśniowe, zaburzenia lipidowe czy osteoporoza przy inhibitorach aromatazy, mogą prowadzić do przerwania leczenia. Wyzwaniem pozostaje również optymalizacja czasu trwania hormonoterapii (standardowo 5-10 lat) oraz monitoring późnych powikłań leczenia, w tym drugich nowotworów indukowanych terapią.