gorączka u pacjentów ze zmniejszoną odpornością niereagująca na leczenie przeciwbakteryjne
Wskazanie

Gorączka u pacjentów ze zmniejszoną odpornością niereagująca na leczenie przeciwbakteryjne to stan kliniczny wymagający pilnej interwencji medycznej. Występuje najczęściej u osób z neutropenią (obniżona liczba neutrofili), po przeszczepach narządów, otrzymujących leczenie immunosupresyjne, z zaawansowanym HIV/AIDS lub poddawanych chemioterapii. Gorączka neutropeniczna, definiowana jako temperatura ≥38,3°C lub ≥38,0°C utrzymująca się przez co najmniej godzinę, przy liczbie neutrofili <500/μl, stanowi stan zagrożenia życia.

W przypadku braku odpowiedzi na empiryczną terapię przeciwbakteryjną (zwykle po 72-96 godzinach), należy podejrzewać zakażenie grzybicze, zwłaszcza inwazyjną aspergilozę lub kandydozę. W takich sytuacjach stosuje się leki przeciwgrzybicze, takie jak: Voriconazole (Vfend), Caspofungin (Cancidas), Anidulafungin (Ecalta), Micafungin (Mycamine), Amfoterycyna B liposomalna (AmBisome), Posaconazole (Noxafil) czy Isavuconazole (Cresemba).

Trudności w leczeniu gorączki u pacjentów immunoniekompetentnych obejmują: identyfikację czynnika etiologicznego (często brak możliwości pobrania wiarygodnych posiewów), nakładanie się objawów zakażenia z objawami choroby podstawowej, atypowy przebieg infekcji, interakcje lekowe (zwłaszcza między lekami przeciwgrzybiczymi a immunosupresantami), szybką progresję zakażeń do stanów zagrażających życiu oraz narastającą oporność patogenów na dostępne leki.

Leczenie wymaga multidyscyplinarnego podejścia. Oprócz intensywnej antybiotykoterapii i leczenia przeciwgrzybiczego, może być konieczne zastosowanie czynników wzrostu granulocytów (Neupogen, Zarzio, Accofil), modyfikacja immunosupresji, izolacja pacjenta oraz intensywne monitorowanie parametrów życiowych i laboratoryjnych. W niektórych przypadkach konieczne jest także podanie dożylnych immunoglobulin (Kiovig, Privigen, Octagam).

Kluczowe znaczenie ma wczesne wdrożenie leczenia przeciwgrzybiczego w przypadku braku odpowiedzi na antybiotykoterapię, bez oczekiwania na potwierdzenie mikrobiologiczne, które często bywa opóźnione lub niemożliwe do uzyskania. Rokowanie zależy od czynnika etiologicznego, stanu immunologicznego pacjenta oraz czasu wdrożenia odpowiedniego leczenia.