zakażenie wywołane przez Rhizopus
Wskazanie

Zakażenie wywołane przez grzyby z rodzaju Rhizopus jest ciężką, inwazyjną infekcją grzybiczą, zaliczaną do grupy mukormykoz. Występuje głównie u pacjentów z obniżoną odpornością, szczególnie chorych na cukrzycę (zwłaszcza z kwasicą ketonową), pacjentów po przeszczepach narządów, leczonych immunosupresyjnie, z nowotworami hematologicznymi czy leczonych dużymi dawkami kortykosteroidów. Infekcja może również rozwinąć się u osób po urazach, oparzeniach lub zabiegach chirurgicznych.

Rhizopus najczęściej atakuje zatoki przynosowe, płuca oraz mózg, powodując martwicę tkanek poprzez inwazję naczyń krwionośnych i tworzenie zakrzepów. Zakażenie to charakteryzuje się gwałtownym przebiegiem i wysoką śmiertelnością, sięgającą nawet 50-90%, szczególnie w przypadkach z zajęciem ośrodkowego układu nerwowego.

W leczeniu zakażeń wywołanych przez Rhizopus stosuje się przede wszystkim amfoterycynę B w formie liposomalnej (Ambisome, Abelcet), która stanowi lek pierwszego wyboru. W przypadkach opornych lub nietolerancji stosuje się posakonazol (Noxafil, Posanol) lub izawukonazol (Cresemba). W Polsce dostępne są również preparaty zawierające amfoterycynę B deoksycholan (Fungizone), jednak jej stosowanie wiąże się z większym ryzykiem działań niepożądanych.

Największe trudności w leczeniu zakażeń Rhizopus obejmują późne rozpoznanie (objawy często są niespecyficzne), szybkie rozprzestrzenianie się infekcji oraz ograniczoną penetrację leków przeciwgrzybiczych do obszarów niedokrwionych i martwiczych. Kluczowym elementem terapii, obok leczenia przeciwgrzybiczego, jest agresywne chirurgiczne usunięcie zainfekowanych tkanek oraz kontrola choroby podstawowej. Wyzwaniem pozostaje również toksyczność stosowanych leków, szczególnie nefrotoksyczność amfoterycyny B, co często ogranicza możliwość stosowania optymalnych dawek, zwłaszcza u pacjentów z już istniejącymi zaburzeniami czynności nerek.