Właściwości farmakodynamiczne
Tlenek bizmutu

Właściwości farmakodynamiczne tlenku bizmutu

Tlenek bizmutu, występujący w produkcie leczniczym Ulcamed w postaci bizmutu potasu amonowego cytrynian (120 mg w tabletce powlekanej), należy do grupy farmakoterapeutycznej określanej jako leki stosowane w zaburzeniach związanych z nadkwaśnością, a dokładniej do innych leków stosowanych w chorobie wrzodowej i chorobie refluksowej przełyku (kod ATC: A02BX05).¹

Mechanizm działania

Mechanizm działania tlenku bizmutu opiera się na kilku procesach zachodzących w środowisku żołądka. Po podaniu doustnym, pod wpływem kwasu solnego obecnego w żołądku, z bizmutu potasu amonowego cytrynianem tworzy się osad, który wykazuje szczególne właściwości adhezyjne. Osad ten przylega przede wszystkim do obszarów owrzodzeń w błonie śluzowej żołądka i dwunastnicy, gdzie efektywnie hamuje aktywność pepsyny – enzymu trawiennego, którego nadmierne działanie może przyczyniać się do uszkodzenia błony śluzowej.²

Tlenek bizmutu wykazuje również zdolność do ochrony błony śluzowej poprzez stymulację produkcji endogennych prostaglandyn. Jest to niezwykle istotny mechanizm, ponieważ prostaglandyny pełnią funkcję ochronną w przewodzie pokarmowym. Zwiększona synteza i wydzielanie prostaglandyn prowadzi do nasilenia wytwarzania wodorowęglanu i mucyny – substancji tworzących warstwę ochronną błony śluzowej przewodu pokarmowego.³

Kolejną, niezwykle istotną właściwością farmakodynamiczną tlenku bizmutu jest jego aktywność przeciwbakteryjna skierowana przeciwko Helicobacter pylori. Bakteria ta jest uznawana za główny czynnik etiologiczny przewlekłego zapalenia błony śluzowej żołądka i choroby wrzodowej, a także czynnik ryzyka rozwoju raka żołądka. Eradykacja H. pylori za pomocą tlenku bizmutu prowadzi do znaczącej poprawy obrazu histologicznego błony śluzowej oraz ustąpienia objawów klinicznych u pacjentów.⁴

Efekty terapeutyczne

Badania kliniczne wykazały, że bizmutu potasu amonowego cytrynian, zawierający tlenek bizmutu jako substancję czynną, w znaczącym stopniu przyczynia się do wyleczenia wrzodów żołądka i dwunastnicy. Co istotne, jego działanie antybakteryjne przekłada się na długotrwałe efekty terapeutyczne, manifestujące się mniejszą częstością nawrotów choroby wrzodowej w pierwszym roku po zakończeniu leczenia, w porównaniu z innymi lekami stosowanymi w tej grupie schorzeń.⁵

Podsumowanie właściwości farmakodynamicznych

Wielokierunkowy mechanizm działania tlenku bizmutu obejmuje:

• Tworzenie ochronnego osadu, który adheruje przede wszystkim do obszarów owrzodzeń
• Hamowanie aktywności pepsyny, zmniejszając jej potencjał uszkadzający błonę śluzową
• Stymulację syntezy endogennych prostaglandyn, zwiększających produkcję wodorowęglanu i mucyny
• Działanie przeciwbakteryjne wobec Helicobacter pylori
• Redukcję częstości nawrotów choroby wrzodowej po zakończeniu terapii

⁶