Leki zawierające w składzie
norepinefryna

Norepinefryna (noradrenalina) to katecholamina, która pełni w organizmie podwójną rolę – hormonu i neuroprzekaźnika. Jako neurotransmiter w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym odpowiada za kontrolę funkcji poznawczych, nastroju, reakcji na stres i czuwania. W postaci hormonu uwalnianego z rdzenia nadnerczy działa jako ważny regulator układu sercowo-naczyniowego.

Jako lek norepinefryna jest stosowana głównie w stanach nagłych do leczenia ostrego niedociśnienia, szczególnie w przypadku wstrząsu septycznego, anafilaktycznego czy kardiogennego. Działa poprzez aktywację receptorów α-adrenergicznych, powodując skurcz naczyń obwodowych i zwiększenie oporu naczyniowego, co prowadzi do podniesienia ciśnienia tętniczego. W mniejszym stopniu stymuluje również receptory β1-adrenergiczne, zwiększając siłę skurczu mięśnia sercowego.

Na polskim rynku norepinefryna dostępna jest jako preparat Levonor, a także pod nazwami międzynarodowymi: Noradrenaline Aguettant, Noradrenaline Biochemie, Norepinephrine Pharmadex i Sinora. Leki te występują w postaci koncentratu do sporządzania roztworu do infuzji i są stosowane wyłącznie w warunkach szpitalnych, głównie na oddziałach intensywnej terapii.

Największą zaletą norepinefryny jest jej skuteczność w szybkim podnoszeniu ciśnienia tętniczego u pacjentów we wstrząsie, przy relatywnie mniejszym wpływie na przyspieszenie akcji serca w porównaniu do innych katecholamin (np. adrenaliny). Powoduje też mniejsze zwiększenie zużycia tlenu przez mięsień sercowy, co jest korzystne u pacjentów z chorobą niedokrwienną serca.

Stosowanie norepinefryny wiąże się jednak z istotnymi zagrożeniami. Może powodować nadmierne obkurczenie naczyń obwodowych prowadzące do niedokrwienia narządów, szczególnie nerek, kończyn i jelit. Istnieje również ryzyko rozwoju zaburzeń rytmu serca, w tym groźnych arytmii komorowych. Długotrwałe podawanie może prowadzić do martwicy tkanek w miejscu podania, jeśli dojdzie do wynaczynienia leku. Z tego powodu norepinefryna powinna być stosowana wyłącznie pod ścisłym nadzorem lekarskim, z ciągłym monitorowaniem parametrów hemodynamicznych pacjenta.