Leki zawierające w składzie
nadtlenek benzoilu

Nadtlenek benzoilu (benzoyl peroxide) to substancja o działaniu przeciwbakteryjnym, keratolitycznym i przeciwzapalnym, powszechnie stosowana w leczeniu trądziku pospolitego. Jego mechanizm działania polega na uwalnianiu aktywnego tlenu, który niszczy bakterie Cutibacterium acnes (dawniej Propionibacterium acnes) odpowiedzialne za rozwój zmian trądzikowych. Dodatkowo nadtlenek benzoilu zmniejsza produkcję sebum oraz przyspiesza złuszczanie naskórka, co zapobiega powstawaniu zaskórników.

W Polsce dostępnych jest kilka preparatów zawierających nadtlenek benzoilu, w tym: Benzacne, Brevoxyl, Epiduo (w połączeniu z adapalenem), Akneroxid, Duac (w połączeniu z klindamycyną). Występują one w różnych stężeniach (od 2,5% do 10%) i postaciach: żeli, kremów, płynów i mydeł leczniczych. Wyższe stężenia są skuteczniejsze, ale jednocześnie mogą powodować silniejsze działania niepożądane.

Największą zaletą nadtlenku benzoilu jest jego wysoka skuteczność w redukcji zmian zapalnych trądziku oraz brak wywoływania oporności bakteryjnej, co stanowi przewagę nad antybiotykami miejscowymi. Efekty terapeutyczne są widoczne stosunkowo szybko, zwykle w ciągu 2-4 tygodni regularnego stosowania. Nadtlenek benzoilu można stosować długotrwale jako monoterapię lub w połączeniu z innymi lekami przeciwtrądzikowymi dla zwiększenia skuteczności leczenia.

Stosowanie nadtlenku benzoilu wiąże się jednak z potencjalnymi działaniami niepożądanymi. Najczęściej występuje przejściowe podrażnienie skóry objawiające się zaczerwienieniem, pieczeniem, suchością i łuszczeniem. Substancja ta może wywoływać reakcje alergiczne u osób nadwrażliwych. Istotnym ograniczeniem jest też właściwość wybielająca nadtlenku benzoilu – może on odbarwiać tkaniny, włosy i brwi, co wymaga ostrożności podczas aplikacji. Preparaty z nadtlenkiem benzoilu zwiększają również wrażliwość skóry na promieniowanie UV, dlatego podczas terapii zaleca się stosowanie fotoprotekcji.