Właściwości farmakokinetyczne
Vidotin 4 mg

Właściwości farmakokinetyczne leku Vidotin

Peryndopryl, substancja czynna zawarta w leku Vidotin, wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który determinuje jego skuteczność terapeutyczną. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych tego leku, istotnych z punktu widzenia praktyki klinicznej.¹

Wchłanianie

Peryndopryl charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu godziny od przyjęcia leku. Należy podkreślić, że peryndopryl jest prolekiem, co oznacza, że wymaga biotransformacji do formy aktywnej. Około 27% podanej dawki peryndoprylu ulega wchłonięciu do krwiobiegu w postaci aktywnego metabolitu – peryndoprylatu. Z kolei maksymalne stężenie peryndoprylatu w osoczu uzyskiwane jest nieco później, bo w ciągu 3-4 godzin od podania leku.²

Istotny wpływ na biodostępność peryndoprylu ma obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym. Spożycie pokarmu zmniejsza przemianę peryndoprylu do peryndoprylatu, a tym samym obniża jego biodostępność. Z tego względu zaleca się podawanie leku doustnie w pojedynczej dawce dobowej, rano przed posiłkiem, co zapewnia optymalne wchłanianie substancji czynnej.³

Badania farmakokinetyczne wykazały liniową zależność pomiędzy dawką peryndoprylu a jego stężeniem w osoczu, co oznacza przewidywalny wzrost stężenia leku we krwi po zwiększeniu dawki.⁴

Metabolizm

Peryndopryl podlega intensywnym procesom metabolicznym w organizmie. Oprócz czynnego peryndoprylatu, który jest głównym aktywnym metabolitem, z peryndoprylu powstaje pięć nieczynnych metabolitów. Jest to istotna informacja, gdyż wskazuje na złożoność procesów biotransformacji tego związku.⁵

Dystrybucja

Objętość dystrybucji niezwiązanego peryndoprylatu wynosi około 0,2 l/kg, co świadczy o umiarkowanej dystrybucji leku w tkankach. Peryndoprylat wiąże się z białkami osocza w stosunkowo niewielkim stopniu – wiązanie wynosi 20%. Głównym białkiem wiążącym jest konwertaza angiotensyny, co ma istotne znaczenie dla mechanizmu działania leku. Warto podkreślić, że wiązanie z białkami jest zależne od stężenia peryndoprylatu w osoczu.⁶

Eliminacja

Peryndoprylat jest wydalany głównie przez nerki. Okres półtrwania w fazie eliminacji frakcji niezwiązanej wynosi około 17 godzin, co pozwala na utrzymanie efektu terapeutycznego przez całą dobę przy dawkowaniu raz na dobę. Stan stacjonarny osiągany jest stosunkowo szybko, bo w ciągu 4 dni regularnego przyjmowania leku.⁷

Natomiast sam peryndopryl, jako związek macierzysty, charakteryzuje się znacznie krótszym okresem półtrwania w osoczu, wynoszącym zaledwie 1 godzinę.⁸

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Pacjenci w podeszłym wieku

U osób w podeszłym wieku obserwuje się zmniejszone wydalanie peryndoprylatu, co może prowadzić do zwiększenia jego stężenia w organizmie. Należy uwzględnić ten fakt przy ustalaniu dawkowania u pacjentów geriatrycznych.⁹

Pacjenci z niewydolnością serca

Podobnie jak u osób starszych, również u pacjentów z niewydolnością serca obserwuje się zmniejszone wydalanie peryndoprylatu. Może to prowadzić do zwiększonej ekspozycji na lek i potencjalnie zwiększać ryzyko działań niepożądanych.¹⁰

Pacjenci z niewydolnością nerek

U pacjentów z niewydolnością nerek wydalanie peryndoprylatu jest zmniejszone, co wymaga dostosowania dawki w zależności od stopnia zaburzeń funkcji nerek, określanego na podstawie klirensu kreatyniny. Jest to szczególnie istotne, gdyż nerki są główną drogą eliminacji aktywnego metabolitu. W przypadku pacjentów poddawanych dializie, klirens dializacyjny peryndoprylatu wynosi 70 mL/min, co oznacza, że znaczna część leku może być usunięta podczas zabiegu dializy.¹¹

Pacjenci z niewydolnością wątroby

Kinetyka peryndoprylu ulega zmianie u pacjentów z marskością wątroby. W tej grupie pacjentów obserwuje się zmniejszony o połowę klirens wątrobowy związku macierzystego. Interesujący jest jednak fakt, że pomimo zaburzeń funkcji wątroby, ilość wytwarzanego peryndoprylatu (aktywnego metabolitu) nie zmniejsza się. Z tego względu, u pacjentów z niewydolnością wątroby nie jest konieczne dostosowanie dawki leku.¹²