Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji – Valsartan + hydrochlorothiazide Krka (320 mg + 12,5 mg)

Produkt leczniczy Valsartan + hydrochlorothiazide Krka, zawierający walsartan (320 mg) i hydrochlorotiazyd (12,5 mg), może wchodzić w interakcje z wieloma innymi substancjami leczniczymi. Należy zwrócić szczególną uwagę na te interakcje, ponieważ mogą one wpływać na skuteczność leczenia oraz bezpieczeństwo pacjenta.¹

Interakcje dotyczące obu substancji czynnych

Obie substancje czynne produktu mogą wchodzić w interakcje z innymi lekami, co wymaga szczególnej uwagi podczas terapii skojarzonej.²

Połączenia leków niezalecane

Lit – Podczas jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE i tiazydów (w tym hydrochlorotiazydu) zgłaszano przemijające zwiększenie stężenia litu w surowicy i nasilenie jego toksyczności. Ze względu na brak doświadczeń dotyczących równoczesnego stosowania walsartanu i litu, takie skojarzenie nie jest zalecane. Jeżeli jednak skojarzenie to jest konieczne, zaleca się uważne monitorowanie stężenia litu we krwi.³

Połączenia wymagające szczególnej ostrożności

Inne leki przeciwnadciśnieniowe – Skojarzenie walsartanu i hydrochlorotiazydu może nasilać działanie innych leków przeciwnadciśnieniowych, takich jak guanetydyna, metylodopa, leki rozszerzające naczynia krwionośne, inhibitory ACE, antagoniści receptora angiotensyny (ARBs), leki beta-adrenolityczne, antagoniści kanałów wapniowych oraz inhibitory wychwytu zwrotnego dopaminy (DRIs).⁴

Aminy presyjne (np. noradrenalina, adrenalina) – Możliwe jest zmniejszenie odpowiedzi na te substancje, jednak znaczenie kliniczne tego działania jest niejasne i niewystarczające, aby wykluczyć ich stosowanie.⁵

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) – Jednoczesne podawanie walsartanu z hydrochlorotiazydem i NLPZ (w tym selektywne inhibitory COX-2, kwas acetylosalicylowy >3 g/dobę i nieselektywne NLPZ) może prowadzić do:

• Osłabienia działania przeciwnadciśnieniowego
• Pogorszenia czynności nerek
• Zwiększenia stężenia potasu w surowicy

Na początku takiego leczenia zaleca się kontrolę czynności nerek oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.⁶

Interakcje związane z walsartanem

Dane badania klinicznego wykazały, że podwójna blokada układu renina-angiotensyna-aldosteron (RAA) poprzez jednoczesne zastosowanie inhibitorów ACE, antagonistów receptora angiotensyny II lub aliskirenu wiąże się z większą częstością występowania zdarzeń niepożądanych, takich jak niedociśnienie, hiperkaliemia oraz zaburzenia czynności nerek (w tym ostra niewydolność nerek) w porównaniu z zastosowaniem tylko jednego leku z tej grupy.⁷

Połączenia walsartanu niezalecane

Substancje wpływające na stężenie potasu – Jeśli konieczne jest równoczesne stosowanie walsartanu z lekami posiadającymi wpływ na stężenie potasu (np. diuretyki oszczędzające potas, preparaty uzupełniające potas, zamienniki soli kuchennej zawierające potas), zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.⁸

Interakcje z transporterami

Badania in vitro wskazują, że walsartan jest substratem transportera wychwytu wątrobowego OATP1B1/OATP1B3 i transportera wyrzutu wątrobowego MRP2. Jednoczesne stosowanie inhibitorów transportera wychwytu (np. ryfampicyny, cyklosporyny) lub transportera wyrzutu (np. rytonawiru) może zwiększyć ogólnoustrojową ekspozycję na walsartan. Należy zachować ostrożność podczas rozpoczynania lub kończenia jednoczesnej terapii tymi lekami, chociaż kliniczne znaczenie tych danych nie jest w pełni poznane.⁹

W badaniach interakcji nie stwierdzono istotnych klinicznie interakcji walsartanu z następującymi substancjami: cymetydyna, warfaryna, furosemid, digoksyna, atenolol, indometacyna, hydrochlorotiazyd, amlodypina, glibenklamid. Należy jednak pamiętać, że digoksyna i indometacyna mogą wchodzić w interakcje z hydrochlorotiazydem.¹⁰

Interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Połączenia wymagające szczególnej ostrożności

Leki wpływające na stężenie potasu w surowicy – Jednoczesne stosowanie leków moczopędnych zwiększających wydalanie potasu z moczem, kortykosteroidów, środków przeczyszczających, ACTH, amfoterycyny, karbenoksolonu, penicyliny G, kwasu salicylowego i jego pochodnych może zwiększać działanie hipokaliemiczne hydrochlorotiazydu. Przy takim skojarzeniu zaleca się kontrolowanie stężenia potasu w osoczu.¹¹

Leki mogące wywoływać torsades de pointes – Hydrochlorotiazyd należy podawać ostrożnie z lekami, które mogą wywołać częstoskurcz komorowy typu torsade de pointes, w szczególności z lekami przeciwarytmicznymi klasy Ia i klasy III oraz niektórymi lekami przeciwpsychotycznymi, ze względu na ryzyko występowania hipokaliemii.¹²

Leki wpływające na stężenie sodu w surowicy – Jednoczesne stosowanie leków przeciwdepresyjnych, leków przeciwpsychotycznych, leków przeciwpadaczkowych może nasilać hiponatremiczne działanie leków moczopędnych. Należy zachować ostrożność podczas długotrwałego stosowania tych leków.¹³

Glikozydy naparstnicy – Hipokaliemia lub hipomagnezemia wywołana przez tiazydy jako działanie niepożądane może sprzyjać zaburzeniom rytmu serca spowodowanym stosowaniem glikozydów naparstnicy.¹⁴

Sole wapnia i witamina D – Podawanie diuretyków tiazydowych z witaminą D lub solami wapnia może nasilać wzrost stężenia wapnia w surowicy. Jednoczesne stosowanie tiazydowych leków moczopędnych z solami wapnia może powodować hiperkalcemię u pacjentów predysponowanych do wystąpienia hiperkalcemii (np. w przypadku nadczynności przytarczyc, nowotworu złośliwego lub stanów zależnych od witaminy D) poprzez zwiększenie zwrotnego wchłaniania wapnia w kanalikach.¹⁵

Leki przeciwcukrzycowe – Tiazydy mogą zmieniać tolerancję glukozy, co może wymagać dostosowania dawkowania leków przeciwcukrzycowych (doustnych leków przeciwcukrzycowych i insuliny). Metforminę należy stosować ostrożnie ze względu na ryzyko kwasicy mleczanowej w przypadku ewentualnej niewydolności nerek związanej z hydrochlorotiazydem.¹⁶

Leki beta-adrenolityczne i diazoksyd – Jednoczesne stosowanie diuretyków tiazydowych, w tym hydrochlorotiazydu, z lekami beta-adrenolitycznymi może zwiększać ryzyko hiperglikemii. Diuretyki tiazydowe mogą również nasilać hiperglikemiczne działanie diazoksydu.¹⁷

Leki stosowane w leczeniu dny moczanowej – Hydrochlorotiazyd może podwyższać stężenie kwasu moczowego w surowicy, dlatego może być konieczna zmiana dawki leków zwiększających wydalanie kwasu moczowego (np. probenecydu lub sulfinpyrazonu). Równoczesne podawanie diuretyków tiazydowych może zwiększać częstość występowania reakcji nadwrażliwości na allopurynol.¹⁸

Leki przeciwcholinergiczne i inne leki wpływające na motorykę układu pokarmowego – Leki przeciwcholinergiczne (np. atropina, biperyden) mogą zwiększać biodostępność diuretyków tiazydowych poprzez spowolnienie perystaltyki przewodu pokarmowego i zmniejszenie szybkości opróżniania żołądka. Z kolei leki prokinetyczne, takie jak cyzapryd, mogą zmniejszać biodostępność tiazydów.¹⁹

Amantadyna – Tiazydy, w tym hydrochlorotiazyd, mogą zwiększać ryzyko działań niepożądanych spowodowanych przez amantadynę.²⁰

Żywice jonowymienne – Kolestyramina i kolestypol zmniejszają wchłanianie tiazydów. Aby zminimalizować tę interakcję, zaleca się stosowanie hydrochlorotiazydu co najmniej 4 godziny przed lub 4-6 godzin po podaniu żywicy.²¹

Leki cytotoksyczne – Tiazydy mogą zmniejszać wydalanie leków cytotoksycznych (np. cyklofosfamidu, metotreksatu) przez nerki i nasilać ich działanie supresyjne na szpik kostny.²²

Niedepolaryzujące leki zwiotczające mięśnie szkieletowe – Tiazydy nasilają działanie środków zwiotczających mięśnie szkieletowe, takich jak pochodne kurary.²³

Cyklosporyna – Jednoczesne leczenie cyklosporyną może zwiększać ryzyko hiperurykemii i wystąpienia powikłań, takich jak dna moczanowa.²⁴

Metyldopa – Zgłaszano pojedyncze przypadki niedokrwistości hemolitycznej u pacjentów leczonych jednocześnie metyldopą i hydrochlorotiazydem.²⁵

Środki kontrastowe z zawartością jodu – U pacjentów z odwodnieniem wywołanym diuretykami istnieje zwiększone ryzyko ciężkiej niewydolności nerek, zwłaszcza po podaniu dużych dawek produktów zawierających jod. Przed podaniem tych leków pacjent powinien być odpowiednio nawodniony.²⁶

Interakcje z alkoholem

Jednoczesne stosowanie alkoholu z produktem Valsartan + hydrochlorothiazide Krka może nasilać działanie hipotensyjne leku. Alkohol, podobnie jak barbiturany i opioidy, może potęgować działanie hipotensyjne hydrochlorotiazydu, zwiększając ryzyko niedociśnienia ortostatycznego. Dodatkowo, alkohol może:

• Nasilać efekt diuretyczny, co może prowadzić do odwodnienia i elektrolitowych zaburzeń
• Zwiększać ryzyko hiponatremii i hipokaliemii
• Negatywnie wpływać na funkcję nerek, potencjalnie zwiększając ryzyko działań niepożądanych
• Zakłócać skuteczność leczenia przeciwnadciśnieniowego

Podczas terapii produktem Valsartan + hydrochlorothiazide Krka zaleca się ograniczenie spożycia alkoholu lub całkowitą abstynencję.²⁷

Tabela interakcji leku Valsartan + hydrochlorothiazide Krka