Właściwości farmakokinetyczne leku Valinger Forte

Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące właściwości farmakokinetycznych produktu leczniczego Valinger Forte zawierającego 50 mg syldenafilu w postaci syldenafilu cytrynianu. Dane obejmują procesy wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji leku oraz jego zachowanie w szczególnych grupach pacjentów.¹

Wchłanianie

Syldenafil charakteryzuje się szybkim wchłanianiem po podaniu doustnym. Podany na czczo osiąga maksymalne stężenie w osoczu w czasie od 30 do 120 minut, z medianą wynoszącą 60 minut. Średnia całkowita biodostępność syldenafilu po podaniu doustnym wynosi 41%, przy czym wartość ta waha się w zakresie 25-63%.²

W zakresie dawek zalecanych terapeutycznie (25-100 mg) wartości AUC (pole pod krzywą stężenia leku w czasie) oraz Cmax (maksymalne stężenie leku) syldenafilu zwiększają się proporcjonalnie do podanej dawki.³

Istotny wpływ na parametry wchłaniania ma przyjmowanie pokarmu. Gdy syldenafil jest stosowany podczas posiłku, obserwuje się zmniejszenie szybkości wchłaniania leku, czego efektem jest średnie opóźnienie Tmax (czas do osiągnięcia maksymalnego stężenia) o 60 minut oraz średnie zmniejszenie Cmax o 29%.⁴

Dystrybucja

Syldenafil wykazuje znaczną zdolność do dystrybucji w tkankach, na co wskazuje średnia objętość dystrybucji w stanie równowagi (Vd) wynosząca 105 l. Po podaniu doustnym pojedynczej dawki 100 mg średnie maksymalne stężenie syldenafilu w osoczu krwi wynosi około 440 ng/ml, przy współczynniku zmienności (CV) 40%.⁵

Zarówno syldenafil, jak i jego główny krążący N-demetylo metabolit wiążą się z białkami osocza w wysokim stopniu – 96%. W efekcie średnie maksymalne stężenie wolnej (niezwiązanej) postaci syldenafilu w osoczu wynosi 18 ng/ml (38 nM). Istotną cechą jest fakt, że stopień wiązania z białkami nie zależy od całkowitego stężenia produktu leczniczego.⁶

Badania wykazały, że w ejakulacie zdrowych ochotników, którym podano jednorazowo 100 mg syldenafilu, po 90 minutach obecne było mniej niż 0,0002% podanej dawki (średnio 188 ng).⁷

Metabolizm

Metabolizm syldenafilu zachodzi głównie przy udziale izoenzymów mikrosomalnych wątroby, przede wszystkim CYP3A4, a w mniejszym stopniu przy udziale CYP2C9. Główny krążący metabolit syldenafilu powstaje w wyniku procesu N-demetylacji.⁸

Metabolit ten charakteryzuje się profilem selektywności wobec fosfodiesteraz podobnym do związku macierzystego. Jego siła działania w stosunku do PDE5 w warunkach in vitro wynosi około 50% siły działania syldenafilu. Stężenie tego metabolitu w osoczu odpowiada około 40% stężenia syldenafilu. N-demetylo metabolit syldenafilu podlega dalszym przemianom metabolicznym, a jego końcowy okres półtrwania wynosi około 4 godziny.⁹

Eliminacja

Całkowity klirens syldenafilu wynosi 41 l/godz., co przekłada się na okres półtrwania w fazie końcowej wynoszący od 3 do 5 godzin. Syldenafil, niezależnie od drogi podania (doustnej czy dożylnej), jest wydalany głównie w postaci metabolitów. Większość podanej dawki (około 80% dawki doustnej) jest wydalana z kałem, natomiast mniejsza część (około 13% podanej dawki doustnej) jest eliminowana z moczem.¹⁰

Farmakokinetyka w szczególnych grupach pacjentów

Osoby w podeszłym wieku

U zdrowych ochotników w podeszłym wieku (≥ 65 lat) obserwuje się zmniejszenie klirensu syldenafilu. Skutkuje to zwiększeniem stężenia zarówno samego syldenafilu, jak i jego aktywnego N-demetylo metabolitu w osoczu o około 90% w porównaniu do osób młodszych (18-45 lat). Ze względu na związane z wiekiem zmiany w stopniu wiązania z białkami osocza, odpowiadające zwiększenie stężenia wolnego syldenafilu w osoczu wynosi około 40%.¹¹

Zaburzenia czynności nerek

U ochotników z zaburzeniem czynności nerek o nasileniu od niewielkiego do umiarkowanego (klirens kreatyniny 30-80 ml/min) farmakokinetyka syldenafilu po zastosowaniu jednorazowej dawki doustnej 50 mg pozostawała niezmieniona. Jednakże w tej grupie pacjentów obserwowano zwiększenie średnich wartości AUC i Cmax N-demetylo metabolitu o odpowiednio 126% i 73% w porównaniu do osób w tym samym wieku bez współistniejącego zaburzenia czynności nerek. Ze względu na dużą zmienność osobniczą, różnice te nie były statystycznie znamienne.¹²

W przypadku pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny < 30 ml/min) obserwowano istotne zmiany farmakokinetyczne. Klirens syldenafilu był zmniejszony, co prowadziło do zwiększenia średnich wartości AUC i Cmax syldenafilu o odpowiednio 100% i 88% w porównaniu do ochotników w tym samym wieku bez zaburzenia czynności nerek. Dodatkowo znacząco zwiększone były wartości AUC (o 79%) i Cmax (o 200%) N-demetylo metabolitu.<sup data-drug="Valinger Forte" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="U ochotników z ciężkim zaburzeniem czynności nerek (klirens kreatyniny 13

Zaburzenia czynności wątroby

U ochotników z marskością wątroby o nasileniu od łagodnego do umiarkowanego (A i B wg klasyfikacji Childa-Pugh’a) stwierdzono zmniejszenie klirensu syldenafilu, co skutkowało zwiększeniem wartości AUC o 84% oraz wartości Cmax o 47% w porównaniu do ochotników w tym samym wieku bez zaburzenia czynności wątroby.¹⁴

Należy podkreślić, że farmakokinetyka syldenafilu u pacjentów z ciężkim zaburzeniem czynności wątroby nie została zbadana.¹⁵