Właściwości farmakokinetyczne lewomepromazyny

Lewomepromazyna, substancja czynna leku Tisercin, wykazuje charakterystyczne cechy farmakokinetyczne, które determinują jej zachowanie w organizmie po podaniu. W zależności od drogi podania, lek charakteryzuje się odmienną dynamiką wchłaniania i osiągania stężeń terapeutycznych w osoczu krwi. ¹

Wchłanianie

Szybkość wchłaniania lewomepromazyny jest ściśle uzależniona od drogi jej podania. Po zastosowaniu doustnym maksymalne stężenie w osoczu osiągane jest w ciągu 1-3 godzin. Z kolei podanie domięśniowe zapewnia szybsze wchłanianie substancji czynnej, z osiągnięciem stężenia maksymalnego w krótszym czasie – w przedziale 30-90 minut. ²

Metabolizm

Lewomepromazyna podlega intensywnym procesom metabolicznym w organizmie. Biotransformacja przebiega głównie z udziałem reakcji sprzęgania, w wyniku których powstają metabolity połączone z siarczanem oraz glukuronianem. Te sprzężone formy stanowią główną część metabolitów lewomepromazyny przygotowanych do eliminacji z organizmu. ³

Eliminacja

Metabolity lewomepromazyny są wydalane przede wszystkim przez nerki. Zaledwie niewielka część podanej dawki (około 1%) jest wydalana w postaci niezmienionej substancji, zarówno przez nerki (z moczem), jak i przez przewód pokarmowy (z kałem). ⁴

Okres półtrwania eliminacji lewomepromazyny wynosi od 15 do 30 godzin, co determinuje częstotliwość podawania leku oraz czas utrzymywania się jego działania terapeutycznego po zastosowaniu. ⁵