Przedawkowanie leku Solitombo (solifenacyna 6 mg + tamsulosyna 0,4 mg)

Przedawkowanie leku Solitombo, zawierającego w swoim składzie bursztynian solifenacyny oraz chlorowodorek tamsulosyny, stanowi stan klinicznie istotny, wymagający szybkiej interwencji medycznej. Objawy przedawkowania wynikają z połączonego działania obu substancji aktywnych – nasilonego efektu antycholinergicznego solifenacyny oraz potencjalnego działania hipotensyjnego tamsulosyny. ¹

Obserwowane objawy przedawkowania

W toku badań klinicznych odnotowano przypadek przedawkowania, w którym pacjent przyjął dawkę odpowiadającą 126 mg bursztynianu solifenacyny i 5,6 mg chlorowodorku tamsulosyny. Co istotne, dawka ta była przez pacjenta relatywnie dobrze tolerowana, a jedynym zgłoszonym działaniem niepożądanym była nieznaczna suchość w jamie ustnej utrzymująca się przez 16 dni. ²

Należy jednak pamiętać, że przedawkowanie może wiązać się z wystąpieniem znacznie poważniejszych objawów, wynikających z farmakodynamiki obu substancji czynnych. Szczególną uwagę należy zwrócić na pacjentów ze zwiększonym ryzykiem wystąpienia powikłań, zwłaszcza z czynnikami ryzyka wydłużenia odstępu QT (tj. hipokaliemia, bradykardia, jednoczesne stosowanie produktów leczniczych wydłużających odstęp QT) oraz na pacjentów z chorobami serca (niedokrwienie mięśnia sercowego, arytmia, zastoinowa niewydolność serca). ³

Postępowanie terapeutyczne

Leczenie przedawkowania leku Solitombo powinno być wdrożone niezwłocznie po rozpoznaniu stanu klinicznego. Postępowanie obejmuje eliminację niewchłoniętej substancji oraz leczenie objawowe występujących zaburzeń. ⁴

Pierwszym etapem leczenia jest:

• Podanie węgla aktywowanego w celu zahamowania dalszego wchłaniania substancji czynnych ⁵
• Rozważenie płukania żołądka – procedura ta jest zasadna tylko wtedy, gdy zostanie wykonana w ciągu pierwszej godziny od momentu przedawkowania ⁶
• Nie należy wywoływać wymiotów ⁷

Dalsza strategia terapeutyczna obejmuje leczenie ukierunkowane na objawy przedawkowania solifenacyny o działaniu antycholinergicznym:

• W przypadku ciężkich objawów antycholinergicznych ośrodkowych, takich jak omamy lub nadmierne pobudzenie: stosowanie fizostygminy lub karbacholu ⁸
• W przypadku drgawek lub nadmiernego pobudzenia: stosowanie benzodiazepin ⁹
• W przypadku niewydolności oddechowej: zastosowanie sztucznego oddychania ¹⁰
• W przypadku częstoskurczu: leczenie objawowe według potrzeb. Należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu beta-adrenolityków, ponieważ jednoczesne przedawkowanie solifenacyny i tamsulosyny może wywołać ciężkie niedociśnienie ¹¹
• W przypadku zatrzymania moczu: zastosowanie cewnikowania pęcherza moczowego ¹²

W przypadku wystąpienia ostrego niedociśnienia związanego z przedawkowaniem tamsulosyny, należy wdrożyć leczenie objawowe. Warto zaznaczyć, że hemodializa najprawdopodobniej nie będzie skuteczna w eliminacji tamsulosyny z organizmu ze względu na wysoki stopień wiązania tej substancji z białkami osocza. ¹³

Tabela objawów przedawkowania

Monitorowanie pacjenta po przedawkowaniu powinno obejmować regularną ocenę parametrów życiowych, kontrolę czynności serca (z uwzględnieniem potencjalnych zaburzeń rytmu), ocenę stanu neurologicznego oraz kontrolę diurezy. ¹⁴