Właściwości farmakodynamiczne leku Skopryl Plus

Skopryl Plus (lizynopryl 20 mg + hydrochlorotiazyd 12,5 mg) należy do grupy farmakoterapeutycznej obejmującej leki działające na układ renina-angiotensyna, w szczególności do preparatów złożonych zawierających inhibitory konwertazy angiotensyny i diuretyki (kod ATC: C09BA03). Produkt wykazuje synergistyczne działanie przeciwnadciśnieniowe i moczopędne, będące wynikiem połączenia dwóch substancji czynnych, których mechanizmy działania wzajemnie się uzupełniają.¹

Mechanizm działania lizynoprylu

Lizynopryl jest inhibitorem konwertazy angiotensyny (ACE), który hamuje przekształcanie angiotensyny I w angiotensynę II. Blokada powstawania angiotensyny II prowadzi do rozszerzenia naczyń krwionośnych i w konsekwencji do obniżenia ciśnienia tętniczego. Mechanizm ten jest szczególnie istotny w regulacji ciśnienia krwi, ponieważ angiotensyna II jest silnym czynnikiem wazokonstrykcyjnym.²

Mechanizm działania hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd jest lekiem o działaniu moczopędnym i przeciwnadciśnieniowym. Stosowany w monoterapii powoduje zwiększenie wydzielania reniny. Istotnym aspektem farmakodynamicznym jest fakt, że lizynopryl zmniejsza utratę potasu związaną ze stosowaniem hydrochlorotiazydu, co stanowi korzystny efekt terapeutyczny w kontekście bezpieczeństwa leczenia skojarzonego.³

Skuteczność terapeutyczna preparatu złożonego

Efektywność przeciwnadciśnieniowa Skopryl Plus wynika z połączenia dwóch substancji aktywnych. Chociaż lizynopryl stosowany w monoterapii wykazuje działanie przeciwnadciśnieniowe, nawet u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym z małą aktywnością reniny w osoczu, to jednoczesne podawanie z hydrochlorotiazydem prowadzi do wyraźniejszego obniżenia ciśnienia tętniczego.⁴

Badania kliniczne skuteczności i bezpieczeństwa

Wpływ jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE z antagonistami receptora angiotensyny II został przebadany w dwóch dużych, randomizowanych badaniach klinicznych:

• ONTARGET (Ongoing Telmisartan Alone and in combination with Ramipril Global Endpoint Trial) – badanie przeprowadzone u pacjentów z chorobami układu sercowo-naczyniowego lub chorobami naczyń mózgowych w wywiadzie, lub cukrzycą typu 2 z towarzyszącymi, udowodnionymi uszkodzeniami narządów docelowych.⁵
• VA NEPHRON-D (The Veterans Affairs Nefropathy in Diabetes) – badanie przeprowadzone z udziałem pacjentów z cukrzycą typu 2 oraz z nefropatią cukrzycową.⁶

Wyniki tych badań nie wykazały istotnego korzystnego wpływu na parametry nerkowe i/lub wyniki w zakresie chorobowości oraz śmiertelności sercowo-naczyniowej. Jednocześnie zaobserwowano zwiększone ryzyko wystąpienia działań niepożądanych, takich jak: hiperkaliemia, ostre uszkodzenie nerek i/lub niedociśnienie w porównaniu z monoterapią. Ze względu na podobieństwa w zakresie właściwości farmakodynamicznych, wyniki te mają znaczenie również w przypadku innych inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.⁷

W związku z powyższym, u pacjentów z nefropatią cukrzycową nie zaleca się jednoczesnego stosowania inhibitorów ACE oraz antagonistów receptora angiotensyny II.⁸

Badanie ALTITUDE

Badanie ALTITUDE (Aliskiren Trial in Type 2 Diabetes Using Cardiovascular and Renal Disease Endpoints) zostało zaprojektowane w celu oceny korzyści z dodania aliskirenu do standardowego leczenia inhibitorem ACE lub antagonistą receptora angiotensyny II u pacjentów z cukrzycą typu 2 i przewlekłą chorobą nerek i/lub z chorobą układu sercowo-naczyniowego. Badanie to zostało przedwcześnie przerwane z powodu zwiększonego ryzyka działań niepożądanych.⁹

W grupie otrzymującej aliskiren zaobserwowano:

• Częstsze występowanie zgonów sercowo-naczyniowych i udarów mózgu w porównaniu do grupy placebo¹⁰
• Zwiększoną częstotliwość zdarzeń niepożądanych, w tym ciężkich zdarzeń niepożądanych takich jak hiperkaliemia, niedociśnienie i niewydolność nerek¹¹

Ryzyko nowotworów skóry związane ze stosowaniem hydrochlorotiazydu

Na podstawie danych z badań epidemiologicznych stwierdzono istnienie związku między łączną dawką hydrochlorotiazydu (HCTZ) a występowaniem nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry (NMSC), w tym raka podstawnokomórkowego (BCC) i raka kolczystokomórkowego (SCC).¹²

Badanie nad rakiem podstawnokomórkowym i kolczystokomórkowym

W jednym z kluczowych badań nad tym zagadnieniem analizowano:

• 71 533 przypadki raka podstawnokomórkowego (BCC)
• 8 629 przypadków raka kolczystokomórkowego (SCC)

Przypadki te porównywano z odpowiednimi grupami kontrolnymi tej samej populacji liczącymi 1 430 833 osób dla BCC i 172 462 dla SCC. Wykazano, że duży stopień narażenia na HCTZ (łączna dawka ≥50 000 mg) wiązał się ze zwiększonym ryzykiem występowania nowotworów skóry, co wyrażało się skorygowanym OR (ilorazem szans) dla:¹³

W badaniu stwierdzono wyraźną zależność między łączną dawką a skutkiem zarówno w przypadku BCC, jak i SCC, co oznacza, że wraz ze zwiększaniem sumarycznej dawki HCTZ przyjętej przez pacjenta wzrasta ryzyko wystąpienia nieczerniakowych nowotworów złośliwych skóry.¹⁴

Badanie nad rakiem złośliwym warg

Innym istotnym badaniem było badanie analizujące związek ekspozycji na HCTZ z występowaniem nowotworów złośliwych warg (SCC). W badaniu porównano 633 przypadki nowotworów złośliwych warg z grupą kontrolną liczącą 63 067 osób z tej samej populacji. Zastosowano metodologię jednoczesnego zbioru ryzyka.¹⁵

Wyniki wykazały zależność między łączną dawką HCTZ a odpowiedzią organizmu, z następującymi wartościami skorygowanego ilorazu szans (OR):¹⁶

Powyższe dane wskazują wyraźnie, że ryzyko rozwoju raka złośliwego warg wzrasta proporcjonalnie do kumulatywnej dawki hydrochlorotiazydu, osiągając najwyższe wartości przy największych sumarycznych dawkach leku.¹⁷