Interakcje leku
Ramidilan HCT 5 mg + 5 mg + 25 mg

Interakcje z innymi produktami leczniczymi i inne rodzaje interakcji

Produkt leczniczy Ramidilan HCT, zawierający trzy substancje czynne (ramipryl, amlodypina, hydrochlorotiazyd), może wchodzić w złożone interakcje z wieloma grupami leków. Ze względu na brak formalnych badań interakcji tego produktu, przedstawione informacje dotyczą znanych interakcji poszczególnych substancji czynnych. Należy pamiętać, że Ramidilan HCT może nasilać działanie hipotensyjne innych leków przeciwnadciśnieniowych.¹

Jednoczesne stosowanie niezalecane

Sole litu – inhibitory ACE (ramipryl) i tiazydowe leki moczopędne (hydrochlorotiazyd) mogą zmniejszać wydalanie litu, zwiększając jego stężenie we krwi i ryzyko działania toksycznego. Podczas konieczności jednoczesnego stosowania zaleca się ścisłe monitorowanie stężenia litu w surowicy.²

Błony o dużej przepuszczalności stosowane do dializoterapii lub hemofiltracji – pozaustrojowe zabiegi prowadzące do kontaktu krwi z ujemnie naładowanymi powierzchniami mogą zwiększać ryzyko ciężkich reakcji rzekomoanafilaktycznych u pacjentów stosujących ramipryl. Jeżeli przeprowadzenie takich zabiegów jest konieczne, należy rozważyć zastosowanie innego typu błon dializacyjnych lub leków przeciwnadciśnieniowych z innej grupy.³

Produkt złożony zawierający sakubitryl i walsartan – jednoczesne stosowanie z inhibitorami ACE jest przeciwwskazane ze względu na podwyższone ryzyko obrzęku naczynioruchowego. Leczenia ramiprylem nie wolno rozpoczynać przed upływem 36 godzin od podania ostatniej dawki produktu zawierającego sakubitryl i walsartan, a odwrotnie, stosowania sakubitrylu z walsartanem nie należy rozpoczynać przed upływem 36 godzin od przyjęcia ostatniej dawki Ramidilanu HCT.⁴

Grejpfrut lub sok grejpfrutowy – nie zaleca się podawania amlodypiny jednocześnie z grejpfrutem lub sokiem grejpfrutowym ze względu na możliwość zwiększenia biodostępności amlodypiny u niektórych pacjentów, co może nasilić działanie hipotensyjne.⁵

Jednoczesne stosowanie wymagające ostrożności

Niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) i kwas acetylosalicylowy – mogą osłabiać działanie hipotensyjne ramiprylu i hydrochlorotiazydu. Jednoczesne stosowanie z NLPZ może również zwiększać ryzyko pogorszenia czynności nerek i hiperkaliemii. Zaleca się monitorowanie czynności nerek na początku terapii oraz odpowiednie nawodnienie pacjenta.⁶

Leki wpływające na stężenie potasu – mimo że stężenie potasu zazwyczaj utrzymuje się w granicach normy, u niektórych pacjentów leczonych ramiprylem może wystąpić hiperkaliemia. Szczególnej ostrożności wymagają następujące grupy leków:⁷

• Leki moczopędne oszczędzające potas (np. spironolakton, triamteren, amiloryd)
• Suplementy potasu lub substytuty soli zawierające potas
• Leki zwiększające stężenie potasu, np. trimetoprym i ko-trimoksazol
• Heparyna i cyklosporyna

Leczenie skojarzone ramiprylem i wymienionymi wyżej lekami nie jest zalecane. Jeśli jednoczesne stosowanie jest wskazane, należy zachować ostrożność i regularnie kontrolować stężenie potasu w surowicy.⁸

Sympatykomimetyki i substancje o działaniu wazopresyjnym (np. izoproterenol, dobutamina, dopamina, adrenalina) – mogą osłabiać hipotensyjne działanie ramiprylu. Hydrochlorotiazyd może z kolei osłabiać wazopresyjne działanie sympatykomimetyków. Zaleca się kontrolowanie ciśnienia tętniczego.⁹

Allopurynol, leki immunosupresyjne, kortykosteroidy, prokainamid i cytostatyki – zwiększają prawdopodobieństwo wystąpienia reakcji hematologicznych.¹⁰

Leki przeciwcukrzycowe, w tym insulina – inhibitory ACE mogą zmniejszać insulinooporność, co może prowadzić do reakcji hipoglikemicznych, szczególnie na początku leczenia skojarzonego. Hydrochlorotiazyd może z kolei osłabiać działanie leków przeciwcukrzycowych. Zaleca się dokładne monitorowanie glikemii, zwłaszcza na początku leczenia.¹¹

Inhibitory neprylizyny (NEP) i inhibitory mTOR – jednoczesne stosowanie inhibitorów ACE z racekadotrylem, inhibitorami mTOR (np. syrolimus, ewerolimus, temsyrolimus) lub wildagliptyną może zwiększać ryzyko obrzęku naczynioruchowego.¹²

Interakcje związane z amlodypiną

Inhibitory CYP3A4 (np. inhibitory proteazy, azolowe leki przeciwgrzybicze, makrolidy takie jak erytromycyna, klarytromycyna, werapamil, diltiazem) – mogą zwiększać stężenie amlodypiny w osoczu. Znaczenie kliniczne tych zmian może być większe u pacjentów w podeszłym wieku, dlatego może być konieczna kontrola stanu klinicznego i dostosowanie dawki.¹³

Induktory CYP3A4 (np. ryfampicyna, ziele dziurawca zwyczajnego) – mogą zmniejszać stężenie amlodypiny w osoczu. Podczas stosowania amlodypiny z induktorami CYP3A4 należy zachować ostrożność.¹⁴

Dantrolen (infuzja) – u pacjentów podatnych na hipertermię złośliwą i w jej leczeniu zaleca się unikanie jednoczesnego stosowania antagonistów wapnia (w tym amlodypiny) ze względu na ryzyko hiperkaliemii, migotania komór i zapaści krążeniowej.¹⁵

Symwastatyna – jednoczesne podawanie amlodypiny w dawce 10 mg i symwastatyny w dawce 80 mg powodowało zwiększenie narażenia na symwastatynę o 77%. U pacjentów otrzymujących amlodypinę dawkę symwastatyny należy ograniczyć do 20 mg na dobę.¹⁶

Cyklosporyna – u pacjentów po przeszczepieniu nerki obserwowano zmienne zwiększenie minimalnego stężenia cyklosporyny (średnio 0-40%). Należy rozważyć kontrolowanie stężenia cyklosporyny u pacjentów leczonych amlodypiną po przeszczepieniu nerki i w razie konieczności zmniejszyć dawkę cyklosporyny.¹⁷

Takrolimus – jednoczesne stosowanie amlodypiny może zwiększać stężenie takrolimusu we krwi. Konieczne jest kontrolowanie stężenia takrolimusu i ewentualne dostosowanie dawki.¹⁸

Interakcje związane z hydrochlorotiazydem

Leki powodujące hipokaliemię – hipokaliemia jest czynnikiem sprzyjającym zaburzeniom rytmu serca (zwłaszcza typu torsades de pointes) i zwiększa toksyczność niektórych leków, np. digoksyny. Do leków mogących powodować hipokaliemię należą:¹⁹

• Kaliuretyczne leki moczopędne (w monoterapii lub w leczeniu skojarzonym)
• Leki przeczyszczające
• Glikokortykosteroidy
• Tetrakozaktyd
• Amfoterycyna B (podawana dożylnie)

Leki powodujące hiponatremię – niektóre leki zwiększają ryzyko hiponatremii w połączeniu z hydrochlorotiazydem:²⁰

• Desmopresyna
• Leki przeciwdepresyjne z grupy SSRI
• Karbamazepina i okskarbazepina

Leki powodujące zaburzenia rytmu typu torsades de pointes – ze względu na ryzyko hipokaliemii, hydrochlorotiazyd należy stosować ostrożnie z lekami mogącymi powodować zaburzenia rytmu typu torsades de pointes, zwłaszcza:²¹

• Leki przeciwarytmiczne klasy Ia i III
• Niektóre leki przeciwpsychotyczne

Przed zastosowaniem tych leków należy wyrównać hipokaliemię, monitorować stan kliniczny pacjenta, stężenie elektrolitów i zapis EKG.

Doustne leki przeciwzakrzepowe – hydrochlorotiazyd może osłabiać działanie jednocześnie stosowanych leków przeciwzakrzepowych.²²

Glikozydy naparstnicy i leki przeciwarytmiczne – zaburzenia elektrolitowe (np. hipokaliemia, hipomagnezemia) mogą zwiększać działanie proarytmiczne lub osłabiać działanie przeciwarytmiczne. Należy kontrolować stężenie potasu przed rozpoczęciem leczenia, stan kliniczny oraz regularnie monitorować elektrolity i EKG.²³

Sole wapnia i produkty zwiększające stężenie wapnia w osoczu – jednoczesne stosowanie może powodować hiperkalcemię, dlatego należy kontrolować stężenie wapnia w surowicy.²⁴

Karbamazepina – zwiększa ryzyko hiponatremii w wyniku addytywnego działania z hydrochlorotiazydem. Zaleca się monitorowanie parametrów laboratoryjnych i stanu klinicznego.²⁵

Leki wiążące kwasy żółciowe (żywice jonowymienne) – zmniejszają wchłanianie tiazydowych leków moczopędnych z przewodu pokarmowego. Hydrochlorotiazyd należy podawać 2-4 godziny przed lub 6 godzin po przyjęciu leku wiążącego kwasy żółciowe. Należy kontrolować ciśnienie tętnicze i w razie potrzeby zwiększyć dawkę leku moczopędnego.²⁶

Jodowane środki kontrastujące – u pacjentów z odwodnieniem wywołanym przez leki moczopędne, w tym hydrochlorotiazyd, stosowanie dużych dawek jodowanych środków kontrastujących wiąże się ze zwiększonym ryzykiem ostrej niewydolności nerek. Przed zastosowaniem takiego środka zaleca się odpowiednie nawodnienie pacjenta.²⁷

Interakcje z alkoholem

Spożywanie alkoholu podczas leczenia produktem Ramidilan HCT może prowadzić do nasilenia działania hipotensyjnego leku i zwiększenia ryzyka wystąpienia niedociśnienia ortostatycznego. Alkohol działa jako czynnik rozszerzający naczynia krwionośne i może nasilać efekt hipotensyjny wszystkich trzech składników aktywnych leku.²⁸

Szczególne zagrożenie dotyczy:

• Zwiększonego ryzyka niedociśnienia ortostatycznego, zawrotów głowy i omdleń
• Nasilenia działań niepożądanych leków
• Potencjalnego ryzyka odwodnienia – alkohol działa moczopędnie, co w połączeniu z hydrochlorotiazydem może nasilać diurezę
• Zwiększonego ryzyka hipokaliemii – zarówno alkohol jak i hydrochlorotiazyd mogą przyczyniać się do obniżenia poziomu potasu

Pacjenci leczeni produktem Ramidilan HCT powinni unikać spożywania alkoholu lub znacząco je ograniczyć, a także być świadomi zwiększonego ryzyka działań niepożądanych przy jednoczesnym spożyciu alkoholu.

Tabela interakcji z lekiem Ramidilan HCT