Charakterystyka farmakokinetyczna leku Perlinganit

Perlinganit jest preparatem zawierającym glicerolu triazotan (Glyceroli trinitras) w stężeniu 1 mg/ml w postaci roztworu do infuzji. Właściwości farmakokinetyczne tego leku obejmują procesy metabolizmu i eliminacji, które determinują jego działanie w organizmie. ¹

Metabolizm glicerolu triazotanu

Glicerolu triazotan podlega szybkim i niemal całkowitym przemianom metabolicznym w organizmie. Procesy te zachodzą głównie w wątrobie, ale również w wielu innych tkankach i komórkach, w tym w erytrocytach. Metabolity powstałe w wyniku tych przemian wykazują bardzo słabe działanie rozszerzające naczynia lub są całkowicie pozbawione tych właściwości. ²

Szlak metaboliczny

Metabolizm glicerolu triazotanu przebiega poprzez stopniową, enzymatyczną denitryfikację, w wyniku której powstają kolejno:

• Diazotany glicerolu
• Monoazotany glicerolu
• Glicerol jako produkt końcowy

Kluczowym enzymem uczestniczącym w tym procesie jest S-transferaza glutationu, która występuje w wielu tkankach i komórkach organizmu. ³

Dalsze losy metabolitów

Powstały w wyniku denitryfikacji glicerol jest wykorzystywany jako substrat w innych procesach metabolicznych organizmu, w tym w:

• Syntezie białek
• Syntezie glikogenu
• Syntezie lipidów
• Syntezie kwasu rybonukleinowego

Część glicerolu ulega utlenieniu do CO₂ i jest wydalana z wydychanym powietrzem. ⁴

Diazotany i monoazotany glicerolu podlegają procesowi glukuronizacji, po czym są wydalane głównie z moczem oraz w mniejszym stopniu przez drogi żółciowe. W moczu ludzkim można wykryć monoazotany powstałe w trakcie przemian metabolicznych glicerolu triazotanu. Większość danych dotyczących metabolizmu pochodzi z badań na modelach zwierzęcych. ⁵

Akumulacja i zjawisko tolerancji

Badania farmakokinetyczne nie wykazały gromadzenia się glicerolu triazotanu ani jego głównych metabolitów (1,2-glicerolu diazotanu i 1,3-glicerolu diazotanu) w organizmie. Zaobserwowano jednak, że przy niezmiennym dawkowaniu i utrzymującym się stałym stężeniu azotanów we krwi dochodzi do osłabienia skuteczności terapeutycznej, co jest wyrazem rozwoju tolerancji farmakodynamicznej. ⁶

Zjawisko tolerancji ustępuje po około 25 godzinach od zaprzestania podawania leku. Co istotne z klinicznego punktu widzenia, przy odpowiednio przerywanym stosowaniu preparatu nie obserwuje się rozwoju tolerancji. ⁷

Eliminacja

Glicerolu triazotan charakteryzuje się bardzo krótkim okresem półtrwania wynoszącym 2-4 minuty. Eliminacja leku zachodzi głównie poprzez metabolizm, a powstałe metabolity są wydalane przez nerki. ⁸