Przedawkowanie
Oxycardil 120 120 mg

Przedawkowanie chlorowodorku diltiazemu, substancji czynnej leku Oxycardil 120, prowadzi do poważnych zaburzeń układu sercowo-naczyniowego, w tym nasilonego niedociśnienia tętniczego, bradykardii zatokowej (<60 uderzeń/min) oraz zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego, które mogą skutkować wstrząsem, hipoperfuzją narządów i ostrym uszkodzeniem nerek. Mechanizmy toksyczności obejmują blokadę kanałów wapniowych w węźle zatokowo-przedsionkowym i przedsionkowo-komorowym oraz działanie wazodylatacyjne na naczynia obwodowe. Wstrząs i niewydolność wielonarządowa stanowią bezpośrednie zagrożenie życia, a ostra niewydolność nerek może wymagać interwencji nefrologicznej i terapii nerkozastępczej.

Pobierz ChPL PDF Oxycardil 120 – Tabletki o przedłużonym uwalnianiu – 120 mg
  1. Przedawkowanie leku Oxycardil 120
    1. Objawy kliniczne przedawkowania
    2. Postępowanie w przypadku przedawkowania
    3. Monitorowanie i leczenie powikłań
    4. Kolejne rozdziały
Wskazania
  1. choroba niedokrwienna serca
  2. dusznica bolesna naczynioskurczowa
  3. dusznica bolesna niestabilna
  4. dusznica bolesna stabilna
  5. nadciśnienie tętnicze
Substancja czynna
  1. diltiazem
Kategoria leku
  1. antagoniści wapnia
  2. leki przeciwarytmiczne
  3. leki przeciwnadciśnieniowe

Przedawkowanie leku Oxycardil 120

Przedawkowanie chlorowodorku diltiazemu (substancji czynnej leku Oxycardil 120) stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia i życia pacjenta. Ze względu na działanie kardiodepresyjne diltiazemu, objawami przedawkowania są przede wszystkim zaburzenia w układzie sercowo-naczyniowym, które mogą prowadzić do poważnych powikłań, w tym wstrząsu i uszkodzenia narządów wewnętrznych. 1

Objawy kliniczne przedawkowania

W przypadku ostrego przedawkowania diltiazemu obserwuje się szereg objawów klinicznych związanych głównie z jego działaniem na układ krążenia oraz wtórnie na inne narządy. Szczególnie niebezpieczne jest nasilone niedociśnienie tętnicze, które może skutkować wstrząsem i w konsekwencji prowadzić do ostrego uszkodzenia nerek. U pacjentów obserwuje się również bradykardię zatokową, której mogą towarzyszyć zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego. 2

Objaw przedawkowania Charakterystyka Mechanizm Zagrożenia
Nasilone niedociśnienie tętnicze Znaczny spadek ciśnienia tętniczego krwi Nasilone działanie wazodylatacyjne diltiazemu na naczynia obwodowe Może prowadzić do wstrząsu, hipoperfuzji narządów i ostrego uszkodzenia nerek
Bradykardia zatokowa Patologiczne zwolnienie rytmu serca, poniżej 60 uderzeń/min Blokowanie kanałów wapniowych w węźle zatokowo-przedsionkowym Może występować z rozkojarzeniem przedsionkowo-komorowym lub bez niego
Zaburzenia przewodzenia przedsionkowo-komorowego Różnego stopnia bloki przedsionkowo-komorowe Hamowanie przewodzenia impulsów w węźle przedsionkowo-komorowym Może prowadzić do całkowitego bloku serca i zatrzymania krążenia
Zaburzenia czynności nerek Ostra niewydolność nerek Wtórny skutek hipoperfuzji nerek w wyniku niedociśnienia Może wymagać interwencji nefrologicznej i terapii nerkozastępczej
Wstrząs Stan krytycznego zmniejszenia perfuzji tkankowej Konsekwencja głębokiego niedociśnienia tętniczego Bezpośrednie zagrożenie życia, niewydolność wielonarządowa

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Pacjent z podejrzeniem przedawkowania diltiazemu wymaga natychmiastowej hospitalizacji i monitorowania funkcji życiowych. Postępowanie terapeutyczne jest wielokierunkowe i obejmuje zarówno działania mające na celu ograniczenie wchłaniania leku, jak i leczenie objawowe zaburzeń hemodynamicznych. 3

W ramach leczenia szpitalnego należy wykonać płukanie żołądka, szczególnie gdy od momentu przedawkowania minął krótki czas. Alternatywnie lub dodatkowo można zastosować diurezę osmotyczną w celu przyspieszenia eliminacji leku z organizmu. W przypadku zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego konieczne może być zastosowanie czasowej elektrostymulacji serca. 4

W leczeniu farmakologicznym stosuje się szereg leków przeciwdziałających skutkom przedawkowania diltiazemu. Do podstawowych opcji terapeutycznych należą:

  • Atropina – w celu przeciwdziałania bradykardii
  • Wazopresory (np. noradrenalina, adrenalina) – do leczenia niedociśnienia i wstrząsu
  • Leki inotropowe (np. dobutamina) – w celu poprawy kurczliwości mięśnia sercowego
  • Glukagon – który zwiększa stężenie cAMP w komórkach mięśnia sercowego, przeciwdziałając efektom blokady kanałów wapniowych
  • Glukonian wapnia we wlewie – w celu przezwyciężenia blokady kanałów wapniowych

Powyższe leki stosuje się w zależności od dominujących objawów i stanu klinicznego pacjenta. 5

Monitorowanie i leczenie powikłań

W trakcie leczenia przedawkowania diltiazemu konieczne jest ścisłe monitorowanie funkcji życiowych pacjenta, ze szczególnym uwzględnieniem parametrów hemodynamicznych (ciśnienie tętnicze, rytm serca, diureza) oraz stanu świadomości. Należy również regularnie kontrolować parametry nerkowe, ze względu na ryzyko rozwoju ostrego uszkodzenia nerek w przebiegu niestabilności hemodynamicznej. 6

W przypadku rozwoju ostrego uszkodzenia nerek konieczne może być wdrożenie odpowiedniego leczenia nerkozastępczego. Należy pamiętać, że diltiazem, ze względu na swoje właściwości fizykochemiczne i wysokie wiązanie z białkami osocza, nie jest efektywnie usuwany podczas hemodializy, dlatego główną metodą leczenia pozostaje terapia objawowa i podtrzymująca funkcje życiowe do czasu metabolizmu i wydalenia leku. 7

Kolejne rozdziały

Zapraszamy do dalszego czytania naszego leksykonu.

Wybierz kolejny rozdział z menu poniżej, aby otworzyć nową podstronę kompedium wiedzy i uzyskać szczegółowe informację o leku, substancji lub chorobie.

  1. 10.04.2026
  2. www.leksykon.com.pl