Właściwości farmakokinetyczne doksylaminy

Doksylamina wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który determinuje jej działanie przeciwhistaminowe i nasenne. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis właściwości farmakokinetycznych doksylaminy wodorobursztynianu zawartego w produkcie leczniczym Nitedor w dawce 25 mg.¹

Wchłanianie

Doksylamina podana doustnie charakteryzuje się szybkim i niemal całkowitym wchłanianiem z przewodu pokarmowego. Pierwsze efekty terapeutyczne można zaobserwować już po 30 minutach od momentu przyjęcia leku. Maksymalne stężenie we krwi (Cmax) wynoszące 99 ng/ml jest osiągane po około 2,4 godzinach od przyjęcia pojedynczej dawki 25 mg leku. Działanie terapeutyczne utrzymuje się przez okres od 3 do 6 godzin.²

Metabolizm

Proces metabolizmu doksylaminy zachodzi głównie w wątrobie. W wyniku reakcji metabolicznych powstają następujące metabolity:

• N-desmetylodoksylamina – główny metabolit powstający w wyniku demetylacji
• N-didesmetylodoksylamina – powstająca w wyniku dalszej demetylacji
• Koniugaty N-acetylowe powyższych metabolitów

Przemiany metaboliczne zachodzą głównie przy udziale enzymów wątrobowych, co może mieć znaczenie kliniczne u pacjentów z zaburzeniami funkcji wątroby.³

Eliminacja

Okres półtrwania doksylaminy w fazie eliminacji wykazuje zmienność w zależności od wieku pacjenta:

• U zdrowych, dorosłych ochotników: około 10-13 godzin
• U osób w wieku podeszłym: wydłużony do około 12-16 godzin

Doksylamina jest eliminowana z organizmu głównie przez nerki. Około 60% substancji czynnej wydalane jest z moczem w postaci niezmienionej. Pozostała część jest wydalana w postaci metabolitów, do których należą:

• Nordoksylamina (N-desmetylodoksylamina)
• Dinordoksylamina (N-didesmetylodoksylamina)

Jedynie niewielkie ilości doksylaminy są wydalane z kałem, co wskazuje na to, że eliminacja przez drogi żółciowe odgrywa mniejszą rolę w procesie wydalania leku.⁴

Farmakologia szczególnych grup pacjentów

Nie są dostępne szczegółowe dane dotyczące farmakokinetyki doksylaminy u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek i wątroby. Jednakże, biorąc pod uwagę dominujący udział wątroby w metabolizmie leku oraz nerek w jego wydalaniu, można przewidywać zwiększoną ekspozycję na substancję czynną w tych grupach pacjentów. Efekt ten może się przejawiać poprzez:

• Wydłużony czas eliminacji
• Zwiększone stężenie leku we krwi
• Potencjalnie nasilone działania niepożądane

W związku z tym należy zachować szczególną ostrożność przy stosowaniu doksylaminy u pacjentów z niewydolnością wątroby lub nerek.⁵