Właściwości farmakokinetyczne
Nanolipo 40 mg/g

Właściwości farmakokinetyczne leku Nanolipo

Lidokaina, substancja czynna zawarta w kremie Nanolipo 40 mg/g, charakteryzuje się szczególnymi właściwościami farmakokinetycznymi, które determinują jej działanie miejscowo znieczulające. Chociaż nie przeprowadzono specyficznych badań farmakokinetycznych produktu Nanolipo na modelach zwierzęcych, dostępne są obszerne dane dotyczące farmakokinetyki lidokainy, zebrane podczas jej wieloletniego stosowania klinicznego na całym świecie jako środka miejscowo znieczulającego¹.

Wchłanianie

Wchłanianie lidokainy po aplikacji miejscowej jest procesem złożonym, zależnym od kilku czynników. Ilość ogólnoustrojowo wchłanianej lidokainy jest bezpośrednio proporcjonalna zarówno do czasu kontaktu kremu ze skórą, jak i do powierzchni skóry, na którą zastosowano preparat². W przypadku aplikacji na nieuszkodzoną skórę, proces wchłaniania lidokainy przebiega bardzo powoli³.

Należy jednak zwrócić uwagę, że zwiększone wchłanianie lidokainy może występować w przypadku zastosowania produktu na błonę śluzową lub wcześniej uszkodzoną skórę⁴. Pomimo tego, dostępne dane farmakokinetyczne potwierdzają, że przy stosowaniu kremu Nanolipo zgodnie z zalecanym dawkowaniem w różnych miejscach na skórze, stężenia ogólnoustrojowe lidokainy utrzymują się poniżej ogólnoustrojowego stężenia terapeutycznego wynoszącego 1 µg/ml⁵.

Nie ma jednoznacznych informacji, czy lidokaina podlega metabolizmowi w skórze⁶.

Dystrybucja i metabolizm

Lidokaina po wchłonięciu do krążenia ogólnego podlega intensywnemu metabolizmowi wątrobowemu. Procesy te przebiegają szybko, prowadząc do powstania kilku metabolitów, wśród których najważniejsze to monoetyloglicynian (MEGX) i glicynian ksylidyny (GX)⁷. Oba te metabolity wykazują działanie farmakologiczne zbliżone do lidokainy, jednak o mniejszej sile działania. Warto odnotować, że jednym z metabolitów lidokainy jest 2,6-ksylidyna, której działanie farmakologiczne nie zostało jeszcze w pełni poznane, jednak wykazano jej potencjalne działanie kancerogenne w badaniach na szczurach⁸.

Po podaniu dożylnym lidokainy, stężenia jej metabolitów w osoczu utrzymują się na zróżnicowanym poziomie. Stężenia MEGX wahają się w zakresie od 11% do 36% stężenia związku macierzystego, natomiast stężenia GX wynoszą od 5% do 11%⁹.

Eliminacja

Okres półtrwania lidokainy w osoczu po podaniu dożylnym wynosi około 65 do 150 minut (średnia 110 minut, odchylenie standardowe ±24, n=13)¹⁰. Warto zauważyć, że u pacjentów z zaburzeniami czynności serca lub wątroby, okres półtrwania lidokainy może być wydłużony¹¹.

Ponad 98% wchłoniętej dawki lidokainy można odzyskać w moczu, zarówno w postaci metabolitów, jak i niezmienionego leku¹². Klirens ogólnoustrojowy lidokainy wynosi od 10 do 20 ml/min/kg masy ciała (średnia 13 ml/min/kg, odchylenie standardowe ±3, n=13)¹³.

Farmakokinetyka w populacjach specjalnych

Dzieci i młodzież

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone na populacji pediatrycznej, dotyczące stosowania preparatu Nanolipo w trakcie procedury cewnikowania u dzieci w różnym wieku, wykazały, że maksymalne stężenie lidokainy w osoczu jest bardzo niskie i nie przekracza 0,3 µg/ml¹⁴. Wartości te są znacząco niższe od stężeń, które mogłyby wywoływać potencjalne działanie toksyczne składników leku¹⁵.