Właściwości farmakokinetyczne desloratadyny

Właściwości farmakokinetyczne desloratadyny w postaci roztworu doustnego charakteryzują się dobrą absorpcją, odpowiednią dystrybucją, specyficznym metabolizmem oraz typowymi drogami eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółowy opis procesów farmakokinetycznych tego leku.

Wchłanianie desloratadyny

Desloratadyna wykazuje dobrą absorpcję po podaniu doustnym. Stężenia leku w osoczu można wykryć już po 30 minutach od momentu podania u dorosłych i młodzieży. Maksymalne stężenie (Cmax) osiągane jest po około 3 godzinach od przyjęcia leku. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi około 27 godzin, co umożliwia dawkowanie raz na dobę. Stopień kumulacji desloratadyny odpowiada jej okresowi półtrwania i schematowi dawkowania. Biodostępność leku jest proporcjonalna do dawki w zakresie od 5 mg do 20 mg.¹

Fenotyp o spowolnionym metabolizmie

W badaniach farmakokinetycznych i klinicznych u około 6% badanych stwierdzono zwiększone stężenie desloratadyny, co świadczy o fenotypie spowolnionego metabolizmu. Częstość występowania tego fenotypu była porównywalna u dorosłych (6%) i dzieci w wieku 2-11 lat (6%). Interesujące jest zróżnicowanie etniczne tego zjawiska – częstość występowania była znacząco wyższa u pacjentów rasy czarnej (18% dorośli, 16% dzieci) w porównaniu do pacjentów rasy kaukaskiej (2% dorośli, 3% dzieci).²

U osób ze spowolnionym metabolizmem w badaniach farmakokinetycznych po wielokrotnym podaniu leku dorosłym ochotnikom, parametry farmakokinetyczne ulegały istotnym zmianom. Stężenie Cmax było około 3 razy większe i występowało po około 7 godzinach, a okres półtrwania w fazie eliminacji był wydłużony do około 89 godzin.³

Podobne wyniki uzyskano w badaniach farmakokinetycznych u dzieci w wieku 2-11 lat ze spowolnionym metabolizmem i z alergicznym zapaleniem błony śluzowej nosa. Ekspozycja (AUC) na desloratadynę była około 6 razy większa, Cmax występowało po 3-6 godzinach i było około 3-4 razy większe, a okres półtrwania w fazie eliminacji wydłużył się do około 120 godzin. Ekspozycja u dorosłych i dzieci ze spowolnionym metabolizmem była jednakowa przy stosowaniu dawek dostosowanych do wieku. Co istotne, profil bezpieczeństwa u pacjentów ze spowolnionym metabolizmem nie różnił się od profilu w populacji ogólnej.⁴ Należy zaznaczyć, że nie prowadzono badań działania desloratadyny u dzieci ze spowolnionym metabolizmem w wieku poniżej 2 lat.<sup data-drug="Hitaxa" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Nie badano działania desloratadyny u dzieci ze spowolnionym metabolizmem w wieku 5

Farmakokinetyka u dzieci

Badania z zastosowaniem pojedynczej dawki podczas stosowania leku w dawkach zalecanych wykazały, że wartości AUC i Cmax u dzieci otrzymujących desloratadynę są porównywalne do wartości obserwowanych u dorosłych przyjmujących desloratadynę w syropie w dawce 5 mg.⁶

Dystrybucja desloratadyny

Desloratadyna wiąże się z białkami osocza w umiarkowanym stopniu (83% – 87%). Nie stwierdzono dowodów na klinicznie istotną kumulację substancji czynnej podawanej raz na dobę u dorosłych i młodzieży (w dawkach od 5 mg do 20 mg) przez 14 dni.⁷

W badaniach biorównoważności wykazano, że syrop i tabletki są biorównoważne. Ponieważ roztwór doustny zawiera takie samo stężenie desloratadyny, nie było konieczne przeprowadzanie dodatkowych badań biorównoważności, przyjmując, że może on zastępować lek w postaci syropu czy tabletek.⁸

Metabolizm desloratadyny

Do tej pory nie zidentyfikowano dokładnie enzymu odpowiedzialnego za metabolizm desloratadyny, co sprawia, że nie można całkowicie wykluczyć interakcji z innymi produktami leczniczymi. Istotną informacją jest, że desloratadyna nie hamuje CYP3A4 in vivo, a badania in vitro wykazały, że ten produkt leczniczy nie hamuje CYP2D6 i nie jest ani substratem, ani inhibitorem glikoproteiny P.⁹

Eliminacja desloratadyny

W badaniu po jednorazowym podaniu dawki 7,5 mg desloratadyny, nie stwierdzono wpływu pokarmu (wysokotłuszczowe, wysokokaloryczne śniadanie) na dystrybucję desloratadyny. Podobnie, w innym badaniu nie stwierdzono wpływu soku grejpfrutowego na dystrybucję desloratadyny.¹⁰

Farmakokinetyka u pacjentów z niewydolnością nerek

Farmakokinetyka desloratadyny u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek (CRI – chronic renal insufficiency) była badana w porównaniu do osób zdrowych w dwóch badaniach: z zastosowaniem dawki jednorazowej oraz dawek wielokrotnych. Wyniki przedstawiono w poniższej tabeli:¹¹

W obu badaniach, zmiany w ekspozycji (AUC i Cmax) na desloratadynę i 3-hydroksydesloratadynę były nieistotne klinicznie, pomimo ilościowych różnic.¹²