Wskazania do stosowania leku Enplerasa

Enplerasa zawierająca jako substancję czynną eplerenon jest dostępna w postaci tabletek powlekanych 25 mg i 50 mg. Ten selektywny antagonista aldosteronu ma ustalone wskazania w określonych stanach kardiologicznych, gdzie jego działanie przynosi korzyści terapeutyczne w zakresie zmniejszenia śmiertelności i zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych.¹

Niewydolność serca po przebytym zawale mięśnia sercowego

Enplerasa znajduje zastosowanie jako terapia dodana do standardowego leczenia, które obejmuje stosowanie beta-adrenolityków. Jej celem jest redukcja ryzyka umieralności i zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych u pacjentów, którzy spełniają następujące kryteria:²

• Stabilny stan kliniczny po niedawno przebytym zawale mięśnia sercowego
• Zaburzenie czynności lewej komory serca ze frakcją wyrzutową lewej komory (LVEF) ≤ 40%
• Obecność klinicznych objawów niewydolności serca

W tej grupie pacjentów eplerenon działa jako uzupełnienie standardowej terapii, przyczyniając się do poprawy rokowania poprzez antagonistyczne działanie wobec aldosteronu, którego podwyższone stężenie może nasilać niekorzystną przebudowę mięśnia sercowego i postęp niewydolności serca po zawale.³

Przewlekła niewydolność serca

Drugim istotnym wskazaniem do stosowania leku Enplerasa jest przewlekła niewydolność serca. W tym przypadku eplerenon również stosuje się jako terapię dodaną do standardowego leczenia w celu zmniejszenia ryzyka umieralności i zachorowalności z przyczyn sercowo-naczyniowych.⁴

Pacjenci kwalifikujący się do tej terapii powinni spełniać następujące kryteria:

• Dorośli pacjenci z przewlekłą niewydolnością serca
• Klasyfikacja według NYHA (New York Heart Association) w klasie II – oznaczająca niewydolność serca z niewielkim ograniczeniem aktywności fizycznej, gdzie zwykła aktywność fizyczna powoduje zmęczenie, kołatanie serca lub duszność
• Zaburzenia czynności lewej komory serca z frakcją wyrzutową lewej komory LVEF ≤ 30% – co wskazuje na znaczne upośledzenie funkcji skurczowej lewej komory

W tej grupie pacjentów eplerenon, poprzez blokowanie receptorów mineralokortykoidowych, przyczynia się do zahamowania niekorzystnych procesów związanych z przewlekłą aktywacją układu renina-angiotensyna-aldosteron, co skutkuje lepszym rokowaniem i zmniejszeniem liczby hospitalizacji związanych z zaostrzeniem niewydolności serca.⁵

Praktyczne aspekty stosowania leku Enplerasa

Przy zalecaniu leku Enplerasa pacjentom należy zwrócić uwagę na właściwy dobór dawki oraz postaci leku. Preparat dostępny jest w postaci tabletek powlekanych o dwóch mocach:⁶

• 25 mg – żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, oznaczone „25″ na jednej stronie, o średnicy 6 mm
• 50 mg – żółte, okrągłe, obustronnie wypukłe tabletki powlekane, oznaczone „50″ na jednej stronie, o średnicy 7,5 mm

Ważnym aspektem jest również zawartość substancji pomocniczej o znanym działaniu – laktozy jednowodnej, która występuje w ilości 34,5 mg w tabletce 25 mg oraz 69 mg w tabletce 50 mg, co należy uwzględnić u pacjentów z nietolerancją galaktozy, niedoborem laktazy lub zespołem złego wchłaniania glukozy-galaktozy.⁷

Warunki powodzenia terapii eplerenonem

Dla osiągnięcia optymalnych wyników terapii eplerenonem należy zwrócić uwagę na kilka istotnych aspektów:

1. Eplerenon powinien być zawsze stosowany jako terapia dodana do standardowego leczenia niewydolności serca, nie zaś jako monoterapia
2. W przypadku stosowania po zawale mięśnia sercowego, terapia powinna być wdrożona po stabilizacji stanu pacjenta
3. U pacjentów z przewlekłą niewydolnością serca kwalifikacja do leczenia wymaga dokładnej oceny frakcji wyrzutowej lewej komory oraz oceny klasy niewydolności według NYHA
4. Konieczne jest monitorowanie parametrów biochemicznych, szczególnie stężenia potasu w surowicy, ze względu na ryzyko hiperkaliemii

Należy pamiętać, że skuteczność terapii eplerenonem została potwierdzona w badaniach klinicznych, w których produkt był stosowany jako uzupełnienie optymalnej terapii farmakologicznej, obejmującej w większości przypadków leki beta-adrenolityczne, inhibitory konwertazy angiotensyny i/lub antagonistów receptora angiotensynowego, a także leki moczopędne.⁸