Wpływ bisoprololu na płodność, ciążę i laktację

Podczas planowania terapii z zastosowaniem bisoprololu fumaranu (Corectin 2,5 mg) u kobiet w wieku rozrodczym, szczególnie istotna jest świadomość potencjalnego wpływu leku na płodność, przebieg ciąży oraz okres karmienia piersią. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje, które należy przekazać pacjentkom planującym ciążę, będącym w ciąży lub karmiącym piersią.¹

Stosowanie bisoprololu w okresie ciąży

Należy pamiętać, że bisoprolol fumaranu, podobnie jak inne beta-adrenolityki, z uwagi na mechanizm działania farmakologicznego może wywierać niekorzystny wpływ na przebieg ciąży oraz rozwój płodu i noworodka. Działanie farmakologiczne tej grupy leków prowadzi do zmniejszenia przepływu krwi przez łożysko, co może skutkować poważnymi konsekwencjami dla rozwijającego się płodu.²

Do potencjalnych powikłań stosowania bisoprololu w ciąży należą:

• Zaburzenia wzrastania wewnątrzmacicznego – opóźnienie wzrostu płodu wynikające ze zmniejszonego przepływu łożyskowego
• Poronienie – zwiększone ryzyko utraty ciąży
• Poród przedwczesny – ryzyko przedwczesnego zakończenia ciąży
• Śmierć wewnątrzmaciczna płodu – w skrajnych przypadkach

Należy poinformować pacjentkę, że stosowanie produktu Corectin w okresie ciąży nie jest zalecane. Terapię tym lekiem należy wdrażać wyłącznie w przypadkach bezwzględnej konieczności klinicznej, gdy potencjalna korzyść dla matki przewyższa ryzyko dla płodu.³

Monitorowanie ciąży podczas terapii bisoprololem

W przypadku konieczności stosowania bisoprololu u kobiety w ciąży, należy wdrożyć ścisłe monitorowanie stanu zdrowia matki i płodu. Szczególnie istotna jest regularna ocena następujących parametrów:⁴

• Przepływ maciczno-łożyskowy – badania dopplerowskie tętnic macicznych i naczyń pępowinowych
• Parametry wzrastania płodu – regularne badania ultrasonograficzne z oceną biometrii płodu
• Dobrostan płodu – badanie KTG (kardiotokografia) w późniejszych etapach ciąży

W przypadku stwierdzenia niekorzystnego wpływu bisoprololu na przebieg ciąży lub rozwój płodu, należy rozważyć modyfikację terapii. W takiej sytuacji wskazane jest zastosowanie alternatywnego leczenia o lepszym profilu bezpieczeństwa dla płodu.⁵

Jeżeli kontynuacja terapii beta-adrenolitykiem jest klinicznie uzasadniona, należy preferować stosowanie selektywnych beta1-adrenolityków (do których należy bisoprolol), gdyż charakteryzują się one lepszym profilem bezpieczeństwa w porównaniu z nieselektywnymi beta-adrenolitykami.⁶

Opieka nad noworodkiem po ekspozycji na bisoprolol

Noworodki matek przyjmujących bisoprolol w czasie ciąży wymagają ścisłej obserwacji w pierwszych dniach życia. Działanie leku może utrzymywać się po porodzie, prowadząc do występowania objawów niepożądanych u noworodka.⁷

Najczęściej spotykane działania niepożądane u noworodków po ekspozycji wewnątrzmacicznej na bisoprolol to:

• Hipoglikemia – obniżony poziom glukozy we krwi, wymagający monitorowania glikemii i ewentualnej interwencji
• Bradykardia – zwolnienie czynności serca, które wymaga monitorowania parametrów życiowych noworodka

Powyższe objawy najczęściej występują w pierwszych 72 godzinach życia dziecka (trzech dobach), dlatego w tym okresie wskazana jest szczególnie wnikliwa obserwacja stanu klinicznego noworodka.⁸

Stosowanie bisoprololu podczas karmienia piersią

Aktualnie nie dysponujemy wystarczającymi danymi klinicznymi dotyczącymi przenikania bisoprololu do mleka kobiecego. Z uwagi na brak odpowiednich badań oceniających bezpieczeństwo stosowania leku u kobiet karmiących piersią, nie zaleca się przyjmowania preparatu Corectin w okresie laktacji.⁹

W przypadku konieczności stosowania bisoprololu u kobiety karmiącej piersią należy rozważyć:

• Przerwanie karmienia piersią na czas terapii
• Zastosowanie alternatywnego leku o udokumentowanym bezpieczeństwie w okresie laktacji
• Czasowe wstrzymanie terapii bisoprololem, jeśli jest to klinicznie możliwe

Decyzja o kontynuacji karmienia piersią podczas terapii bisoprololem powinna być podjęta indywidualnie, po dokładnej analizie stosunku korzyści wynikającej z leczenia dla matki do potencjalnego ryzyka dla dziecka.¹⁰