Przedawkowanie leku Corectin

Bisoprolol (substancja czynna leku Corectin) należy do grupy beta-adrenolityków, których przedawkowanie może prowadzić do poważnych konsekwencji zdrowotnych. Dane dotyczące przypadków przedawkowania bisoprololu są ograniczone, odnotowano jedynie kilka takich sytuacji klinicznych. Warto podkreślić, że istnieje znaczna zmienność osobnicza w zakresie wrażliwości na pojedynczą, dużą dawkę tego leku.¹

Szczególną ostrożność należy zachować u pacjentów z niewydolnością serca, którzy wykazują prawdopodobnie wyjątkowo dużą wrażliwość na bisoprolol, co znacząco zwiększa ryzyko powikłań w przypadku przedawkowania.²

Objawy przedawkowania

Przedawkowanie bisoprololu manifestuje się poprzez szereg charakterystycznych objawów, które wynikają z jego mechanizmu działania jako beta-adrenolityku. W udokumentowanych przypadkach przedawkowania tego leku, u pacjentów obserwowano głównie bradykardię i/lub niedociśnienie. Należy zaznaczyć, że we wszystkich zgłoszonych przypadkach objawy przedawkowania ostatecznie ustąpiły po zastosowaniu odpowiedniego leczenia.³

Postępowanie w przypadku przedawkowania

Leczenie przedawkowania bisoprololu opiera się na natychmiastowym przerwaniu jego podawania oraz wdrożeniu odpowiedniego leczenia podtrzymującego i objawowego. Należy podkreślić, że metody eliminacji pozaustrojowej mają ograniczoną skuteczność w przypadku tego leku – bisoprolol tylko w niewielkim stopniu można usunąć za pomocą dializy.⁴

Postępowanie terapeutyczne powinno uwzględniać spodziewane działania farmakologiczne bisoprololu oraz stosować się do ogólnych zaleceń dotyczących przedawkowania beta-adrenolityków. W zależności od objawów klinicznych, należy rozważyć następujące interwencje:⁵

• W przypadku bradykardii – należy zastosować dożylne podanie atropiny. Jeśli odpowiedź na atropinę jest niewystarczająca, wskazane jest ostrożne podanie izoprenaliny lub innego leku o działaniu chronotropowym dodatnim. W niektórych przypadkach może być konieczne czasowe wszczepienie stymulatora serca.⁶
• W przypadku niedociśnienia – zaleca się dożylne podanie płynów oraz leków obkurczających naczynia krwionośne. Pomocne może być również dożylne zastosowanie glukagonu, który działa inotropowo dodatnio poprzez mechanizm niezależny od receptorów beta-adrenergicznych.⁷
• W przypadku bloku przedsionkowo-komorowego (drugiego lub trzeciego stopnia) – konieczne jest dokładne monitorowanie pacjenta, dożylne podanie izoprenaliny we wlewie lub wszczepienie tymczasowego stymulatora serca.⁸
• W przypadku ostrego nasilenia niewydolności serca – leczenie polega na dożylnym podaniu leków moczopędnych, leków o działaniu inotropowym dodatnim oraz leków rozszerzających naczynia krwionośne, co ma na celu zmniejszenie obciążenia wstępnego i następczego oraz poprawę kurczliwości mięśnia sercowego.⁹
• W przypadku skurczu oskrzeli – należy zastosować leki rozszerzające oskrzela, takie jak selektywne beta2-adrenomimetyki i/lub teofilina, które przeciwdziałają skurczowi mięśni gładkich dróg oddechowych.¹⁰
• W przypadku hipoglikemii – wskazane jest dożylne podanie glukozy w celu przywrócenia prawidłowego stężenia glukozy we krwi.¹¹

Monitorowanie pacjenta

Pacjent z przedawkowaniem bisoprololu wymaga ścisłego nadzoru klinicznego z ciągłym monitorowaniem parametrów życiowych, szczególnie ciśnienia tętniczego, częstości akcji serca, saturacji krwi tlenem oraz stężenia glukozy we krwi. Niezbędne jest również monitorowanie EKG w celu wczesnego wykrycia zaburzeń przewodzenia przedsionkowo-komorowego. Długość hospitalizacji powinna być dostosowana do nasilenia objawów przedawkowania oraz odpowiedzi na zastosowane leczenie.¹²