Właściwości farmakokinetyczne leku Ampril HL (2,5 mg + 12,5 mg)

Produkt leczniczy Ampril HL zawiera dwie substancje czynne – ramipryl (2,5 mg) oraz hydrochlorotiazyd (12,5 mg), których właściwości farmakokinetyczne charakteryzują się odmiennym profilem wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i eliminacji. Poniżej przedstawiono szczegółowe informacje dotyczące parametrów farmakokinetycznych obu substancji czynnych oraz ich interakcji.¹

Farmakokinetyka ramiprylu

Wchłanianie ramiprylu

Ramipryl po podaniu doustnym charakteryzuje się szybkim wchłanianiem z przewodu pokarmowego, osiągając maksymalne stężenie w osoczu już po godzinie od przyjęcia. Wskaźnik wchłaniania wynosi co najmniej 56%, co ustalono na podstawie ilości substancji odzyskanej z moczu. Istotnym jest fakt, że obecność pokarmu w przewodzie pokarmowym nie wpływa znacząco na ten parametr. Biodostępność aktywnego metabolitu – ramiprylatu – po podaniu doustnym 2,5 mg i 5 mg ramiprylu wynosi 45%.²

Ramiprylat, będący jedynym aktywnym metabolitem ramiprylu, osiąga maksymalne stężenie w osoczu po 2-4 godzinach od przyjęcia ramiprylu. Stan stacjonarny w osoczu przy standardowym dawkowaniu raz na dobę występuje po około czterech dobach leczenia.³

Dystrybucja ramiprylu

Ramipryl wykazuje umiarkowane wiązanie z białkami osocza na poziomie około 73%. W przypadku jego aktywnego metabolitu – ramiprylatu – wiązanie z białkami osocza jest nieco niższe i wynosi około 56%.⁴

Metabolizm ramiprylu

Ramipryl podlega niemal całkowitemu metabolizmowi, przekształcając się głównie w ramiprylat oraz inne metabolity, takie jak ester diketopiperazyny, kwas diketopiperazyny oraz sole glukuronowe zarówno ramiprylu, jak i ramiprylatu.⁵

Eliminacja ramiprylu

Metabolity ramiprylu są wydalane głównie przez nerki. Profil eliminacji ramiprylatu z osocza ma charakter wielofazowy, co wynika z jego silnego, wysycającego wiązania z enzymem konwertującym angiotensynę (ACE) oraz powolnej dysocjacji tego połączenia. W konsekwencji ramiprylat charakteryzuje się wydłużoną fazą końcowej eliminacji przy bardzo małych stężeniach w osoczu.⁶

Efektywny okres półtrwania ramiprylatu po wielu dniach dawkowania raz na dobę wynosi 13-17 godzin dla dawek 5-10 mg, natomiast dla mniejszych dawek (1,25-2,5 mg) jest dłuższy. Ta różnica wiąże się z pojemnością saturacji enzymu dla wiązania ramiprylatu.⁷

Po podaniu pojedynczej dawki doustnej nie wykrywa się ramiprylu ani jego metabolitów w mleku matki, jednak wpływ dawek wielokrotnych nie został zbadany.⁸

Farmakokinetyka w grupach specjalnych – ramipryl

Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek: U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się obniżone wydalanie nerkowe ramiprylatu. Klirens nerkowy ramiprylatu jest proporcjonalny do klirensu kreatyniny, co prowadzi do podwyższenia stężenia ramiprylatu w osoczu. U tych pacjentów stężenie obniża się wolniej niż u osób z prawidłową czynnością nerek.⁹

Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby: U pacjentów z zaburzeniami czynności wątroby metabolizm ramiprylu do ramiprylatu ulega spowolnieniu na skutek obniżonej aktywności esteraz wątrobowych, co prowadzi do wzrostu stężenia ramiprylu w osoczu. Niemniej jednak, maksymalne stężenie ramiprylatu u tych pacjentów nie różni się od stężenia obserwowanego u osób z prawidłową czynnością wątroby.¹⁰

Farmakokinetyka hydrochlorotiazydu

Wchłanianie hydrochlorotiazydu

Po podaniu doustnym hydrochlorotiazyd wchłania się z przewodu pokarmowego w około 70%. Stężenie maksymalne w osoczu osiąga w czasie 1,5-5 godzin po przyjęciu.¹¹

Dystrybucja hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd charakteryzuje się umiarkowanym wiązaniem z białkami osocza na poziomie 40%.¹²

Metabolizm hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd podlega minimalnemu, nieznaczącemu metabolizmowi wątrobowemu, co oznacza, że jest wydalany głównie w postaci niezmienionej.¹³

Eliminacja hydrochlorotiazydu

Hydrochlorotiazyd jest eliminowany niemal całkowicie (>95%) w postaci niezmienionej przez nerki. W ciągu 24 godzin od przyjęcia pojedynczej dawki doustnej eliminacji ulega 50-70% substancji. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 5-6 godzin.^{95%) w postaci niezmienionej przez nerki; 50-70% pojedynczej dawki doustnej ulega eliminacji w ciągu 24 godzin. Okres półtrwania w fazie eliminacji wynosi 5-6 godzin.”>14}

Farmakokinetyka w grupach specjalnych – hydrochlorotiazyd

Pacjenci z zaburzeniem czynności nerek: U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się obniżone wydalanie nerkowe hydrochlorotiazydu. Klirens nerkowy hydrochlorotiazydu jest proporcjonalnie związany z klirensem kreatyniny, co prowadzi do wzrostu stężenia hydrochlorotiazydu w osoczu. U tych pacjentów stężenie obniża się wolniej niż u osób z prawidłową czynnością nerek.¹⁵

Pacjenci z zaburzeniem czynności wątroby: U pacjentów z marskością wątroby farmakokinetyka hydrochlorotiazydu nie ulega znaczącym zmianom. Nie przeprowadzono badań dotyczących farmakokinetyki hydrochlorotiazydu u pacjentów z niewydolnością serca.¹⁶

Interakcje farmakokinetyczne między substancjami czynnymi

Równoczesne podawanie ramiprylu i hydrochlorotiazydu nie wpływa na ich wzajemną biodostępność. Produkt złożony Ampril HL można uznać za bioekwiwalentny w stosunku do produktów zawierających pojedyncze substancje czynne.¹⁷

Porównanie parametrów farmakokinetycznych substancji czynnych