Właściwości farmakokinetyczne
Actelsar 80 mg

Właściwości farmakokinetyczne telmisartanu

Telmisartan, substancja czynna leku Actelsar (dostępnego w dawkach 40 mg i 80 mg), wykazuje charakterystyczny profil farmakokinetyczny, który determinuje jego działanie kliniczne. Poniżej przedstawiono szczegółową analizę procesu wchłaniania, dystrybucji, metabolizmu i wydalania tej substancji leczniczej, z uwzględnieniem specyfiki różnych grup pacjentów.¹

Wchłanianie

Telmisartan charakteryzuje się szybkim, choć zróżnicowanym stopniem wchłaniania z przewodu pokarmowego. Biodostępność bezwzględna substancji kształtuje się na poziomie około 50%. Przyjmowanie leku wraz z pokarmem wpływa na farmakokinetykę telmisartanu, powodując zmniejszenie pola powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC 0-∞). Redukcja ta wynosi od około 6% dla dawki 40 mg do około 19% dla dawki 160 mg. Warto jednak podkreślić, że przez pierwsze 3 godziny od przyjęcia leku, stężenie telmisartanu w osoczu utrzymuje się na podobnym poziomie, niezależnie od tego, czy preparat był przyjmowany na czczo, czy z pokarmem.²

Liniowość farmakokinetyczna

Istotną cechą farmakokinetyki telmisartanu jest brak liniowej zależności między zastosowaną dawką a stężeniem substancji w osoczu krwi. Obserwuje się nieproporcjonalne zwiększenie maksymalnego stężenia (Cmax) oraz, w mniejszym stopniu, pola powierzchni pod krzywą (AUC) przy dawkach przekraczających 40 mg. Należy jednak zaznaczyć, że niewielkie zmniejszenie wartości AUC obserwowane przy podaniu leku z pokarmem nie powinno wpływać na skuteczność terapeutyczną preparatu.³

Dystrybucja

Telmisartan charakteryzuje się bardzo wysokim stopniem wiązania z białkami osocza, przekraczającym 99,5%. Substancja wiąże się szczególnie intensywnie z albuminami oraz kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) jest stosunkowo duża i wynosi około 500 litrów, co wskazuje na ekstensywną dystrybucję tkankową leku.^{99,5%), szczególnie z albuminami i kwaśną alfa-1-glikoproteiną. Średnia objętość dystrybucji w stanie stacjonarnym (Vdss) wynosi około 500 l.”>4}

Metabolizm

Główną drogą metabolizmu telmisartanu jest proces sprzęgania z kwasem glukuronowym, prowadzący do powstania glukuronidowych pochodnych związku macierzystego. Szczególnie istotne z klinicznego punktu widzenia jest to, że dla tego metabolitu nie wykazano aktywności farmakologicznej.⁵

Wydalanie

Profil eliminacji telmisartanu ma charakter wykładniczy, z wydłużonym okresem półtrwania w fazie eliminacji, przekraczającym 20 godzin. Parametry farmakokinetyczne, takie jak maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz, w mniejszym stopniu, pole powierzchni pod krzywą (AUC), wykazują nieproporcjonalny wzrost w stosunku do dawki. Nie zaobserwowano jednak klinicznie istotnej kumulacji telmisartanu przy stosowaniu zalecanych dawek terapeutycznych.

Po podaniu doustnym lub dożylnym telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Wydalanie nerkowe stanowi mniej niż 1% podanej dawki, co wskazuje na dominującą rolę eliminacji wątrobowej. Całkowity klirens osoczowy (Cltot) telmisartanu jest wysoki i wynosi około 1000 ml/min, co stanowi znaczącą wartość w porównaniu z przepływem wątrobowym krwi (około 1500 ml/min).^{20 godzin. Maksymalne stężenie w osoczu (Cmax) oraz w mniejszym stopniu pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia w osoczu od czasu (AUC) zwiększa się nieproporcjonalnie do dawki. Nie wykazano, by telmisartan stosowany w zalecanych dawkach ulegał kumulacji mającej znaczenie kliniczne. […] Po podaniu doustnym (i dożylnym) telmisartan jest prawie całkowicie wydalany w postaci niezmienionej z kałem. Całkowite wydalanie z moczem wynosi 6}

Farmakokinetyka w specjalnych grupach pacjentów

Dzieci i młodzież

Parametry farmakokinetyczne telmisartanu oceniano u pacjentów pediatrycznych z nadciśnieniem tętniczym (n=57) w wieku od 6 do 18 lat. Badanie przeprowadzono dla dwóch poziomów dawkowania: 1 mg/kg oraz 2 mg/kg, a okres leczenia wynosił cztery tygodnie. Ocena obejmowała ustalenie stanu stacjonarnego telmisartanu oraz analizę różnic związanych z wiekiem. Pomimo ograniczeń wynikających z niewielkiej liczebności badanej grupy, szczególnie w odniesieniu do pełnej oceny farmakokinetyki u dzieci poniżej 12 roku życia, uzyskane wyniki były zasadniczo zgodne z obserwacjami dotyczącymi populacji dorosłych. Potwierdzono również nieliniowy charakter farmakokinetyki telmisartanu, szczególnie w odniesieniu do parametru Cmax.<sup data-drug="Actelsar" data-section="Właściwości farmakokinetyczne" title="Farmakokinetykę dwóch dawek telmisartanu, która stanowiła drugi cel badania, oceniono u pacjentów z nadciśnieniem tętniczym (n=57) w wieku od 6 do 7

Różnice związane z płcią

W farmakokinetyce telmisartanu obserwuje się istotne różnice związane z płcią pacjentów. U kobiet zarówno stężenie maksymalne (Cmax), jak i pole powierzchni pod krzywą zależności stężenia od czasu (AUC) są znacząco wyższe niż u mężczyzn. Wartości te są odpowiednio około 3-krotnie (Cmax) i 2-krotnie (AUC) większe u kobiet w porównaniu z mężczyznami. Co istotne, mimo wyraźnych różnic w stężeniach, nie stwierdzono, aby wpływały one na skuteczność terapeutyczną leku.⁸

Pacjenci w podeszłym wieku

Profil farmakokinetyczny telmisartanu u pacjentów w wieku podeszłym (powyżej 65 lat) nie wykazuje istotnych różnic w porównaniu z młodszą populacją. Parametry farmakokinetyczne pozostają zbliżone w obu grupach wiekowych, co wskazuje, że nie ma konieczności modyfikacji dawkowania u osób starszych wyłącznie ze względu na wiek.⁹

Zaburzenia czynności nerek

U pacjentów z zaburzeniami czynności nerek obserwuje się zmiany w profilu farmakokinetycznym telmisartanu. Zarówno w przypadku łagodnych do umiarkowanych, jak i ciężkich zaburzeń czynności nerek, stężenie leku w osoczu ulega około dwukrotnemu zwiększeniu. Interesującą obserwacją jest fakt, że u pacjentów z niewydolnością nerek poddawanych dializie stężenie telmisartanu w osoczu jest obniżone. Jednak z uwagi na bardzo wysoki stopień wiązania telmisartanu z białkami osocza (>99,5%), lek nie może być skutecznie usuwany podczas dializy. Okres półtrwania telmisartanu pozostaje niezmieniony u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek, niezależnie od ich stopnia.¹⁰

Zaburzenia czynności wątroby

Badania farmakokinetyczne przeprowadzone u pacjentów z zaburzoną czynnością wątroby wykazały znaczący wpływ tego stanu na biodostępność telmisartanu. U tych pacjentów obserwuje się wzrost biodostępności bezwzględnej niemal do 100%. Istotne jest jednak, że okres półtrwania w fazie eliminacji pozostaje niezmieniony, co sugeruje, że mimo zwiększonej biodostępności, procesy eliminacji leku nie są istotnie zaburzone u pacjentów z niewydolnością wątroby.¹¹