zaburzenie czynności seksualnej
Zaburzenia czynności seksualnych obejmują szeroki zakres problemów zakłócających zdolność osoby do odczuwania satysfakcji seksualnej. Mogą one dotyczyć różnych faz reakcji seksualnej: pożądania, podniecenia, orgazmu oraz fazy rozwiązania, a także powodować ból podczas stosunku.
W klasyfikacji klinicznej wyróżnia się między innymi zaburzenia pożądania seksualnego (zmniejszone libido), zaburzenia podniecenia seksualnego (u mężczyzn często manifestujące się jako zaburzenia erekcji, a u kobiet jako niedostateczne nawilżenie pochwy), zaburzenia orgazmu, dyspareunię (ból podczas stosunku) oraz pochwicę (mimowolny skurcz mięśni pochwy uniemożliwiający penetrację).
Etiologia zaburzeń czynności seksualnych jest złożona i może obejmować czynniki biologiczne (schorzenia endokrynologiczne, neurologiczne, naczyniowe, skutki uboczne leków), psychologiczne (depresja, lęk, trauma seksualna, niska samoocena) oraz interpersonalne (problemy w relacji, konflikty, brak komunikacji). Często występują jako powikłania innych chorób, takich jak cukrzyca, choroby sercowo-naczyniowe czy zaburzenia psychiczne.
Diagnostyka zaburzeń czynności seksualnych wymaga kompleksowego podejścia, uwzględniającego wywiad medyczny i seksualny, badanie fizykalne oraz ewentualne badania laboratoryjne i obrazowe. Leczenie powinno być dostosowane do przyczyny zaburzenia i może obejmować farmakoterapię, psychoterapię (szczególnie terapię poznawczo-behawioralną i terapię par), modyfikację stylu życia oraz w niektórych przypadkach interwencje chirurgiczne.
Powiązane wpisy
- Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – AuroDulox
Duloxetine Apotex, będąca inhibitorem wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI), wymaga szczególnej ostrożności u pacjentów z historią manii, chorobą afektywną dwubiegunową, napadami padaczkowymi oraz u osób poniżej 18. roku życia ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i wrogości. Monitorowanie pacjentów, zwłaszcza w pierwszych tygodniach terapii i po zmianie dawki, jest kluczowe, zwłaszcza u osób z historią myśli samobójczych, w wieku <25 lat oraz u pacjentów z neuropatią cukrzycową. Istotne jest także unikanie jednoczesnego stosowania innych leków serotoninergicznych (SSRI, SNRI, IMAO, trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne, tryptany, buprenorfina) ze względu na ryzyko zespołu serotoninowego, objawiającego się m.in. pobudzeniem, hipertermią, zaburzeniami koordynacji i nudnościami. Duloksetyna może powodować wzrost ciśnienia tętniczego, w tym przełom nadciśnieniowy, szczególnie u pacjentów z nadciśnieniem, co wymaga regularnej kontroli ciśnienia, zwłaszcza w pierwszym miesiącu leczenia. U pacjentów z ciężką niewydolnością nerek (klirens kreatyniny <30 ml/min) lek jest przeciwwskazany, a u osób z łagodnym lub umiarkowanym zaburzeniem czynności nerek konieczne jest dostosowanie dawki.
akatyzja, choroba afektywna dwubiegunowa, duloksetyna, dziurawiec zwyczajny, hemodializa, hepatocyt, hiponatremia, IMAO, jaskra z wąskim kątem, klirens kreatyniny, krwawienie z przewodu pokarmowego, lek moczopędny, lek przeciwzakrzepowy, lek trójpierścieniowy, marskość wątroby, mydriaza, myśl samobójcza, nadciśnienie tętnicze, napad padaczkowy, neuropatia cukrzycowa, niedobór sacharazy-izomaltazy, nietolerancja fruktozy, NLPZ, przełom nadciśnieniowy, remisja objawów, ryzyko samobójcze, SIADH, SNRI, SSRI, uszkodzenie wątroby, zaburzenie czynności seksualnej, zaburzenie krzepnięcia, zaburzenie lękowe, zapalenie wątroby, zespół odstawienny, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy, żółtaczka - Leksykon leków
Specjalne ostrzeżenia – Elicea
Escytalopram, jako selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), wymaga szczególnej ostrożności w stosowaniu, zwłaszcza u pacjentów poniżej 18. roku życia, ze względu na zwiększone ryzyko zachowań samobójczych i wrogości. W początkowym okresie leczenia lęk paniczny może ulec nasileniu, co wymaga rozpoczynania terapii od niskich dawek. U pacjentów z padaczką stosowanie escytalopramu jest przeciwwskazane przy niekontrolowanych napadach, a u osób z kontrolowaną padaczką konieczna jest ścisła obserwacja. Lek może wpływać na kontrolę glikemii u diabetyków, co może wymagać dostosowania dawek insuliny lub leków hipoglikemizujących. Ryzyko samobójstw i myśli samobójczych jest szczególnie podwyższone u osób poniżej 25. roku życia oraz u pacjentów z historią zachowań samobójczych, co wymaga intensywnego monitorowania klinicznego.
akatyzja, arytmia komorowa, brak laktazy, choroba niedokrwienna serca, depresja, doustny lek przeciwzakrzepowy, duże zaburzenie depresyjne, dziurawiec, hipoglikemia i hiperglikemia, hipokaliemia, hipomagnezemia, hiponatremia, jaskra z zamkniętym kątem przesączania, krwawienie w obrębie skóry, krwotok poporodowy, leczenie elektrowstrząsami, lek hipoglikemizujący, lęk paniczny, lek przeciwzapalny, mania i hipomania, marskość wątroby, niekontrolowana padaczka, nietolerancja galaktozy, odstęp QT, parestezja, selektywny inhibitor wychwytu zwrotnego serotoniny, torsade de pointes, wybroczyny i plamica, zaburzenie czynności seksualnej, zespół nieprawidłowego wydzielania hormonu antydiuretycznego, zespół serotoninowy, zespół złego wchłaniania glukozy-galaktozy