zapobieganie zdarzeniom kostnym u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami do kości
Wskazanie

Zapobieganie zdarzeniom kostnym u pacjentów z rakiem piersi z przerzutami do kości stanowi istotny element terapii onkologicznej. Zdarzenia kostne obejmują patologiczne złamania, ucisk rdzenia kręgowego, konieczność radioterapii lub zabiegu chirurgicznego kości oraz hiperkalcemię. Przerzuty do kości występują u około 65-75% pacjentek z zaawansowanym rakiem piersi i znacząco pogarszają jakość życia oraz rokowanie.

W profilaktyce i leczeniu zdarzeń kostnych stosuje się przede wszystkim bisfosfoniany oraz inhibitory ligandu RANK. Spośród bisfosfonianów w Polsce dostępne są preparaty takie jak Zometa, Zoledronic acid, Zerlinda (kwas zoledronowy), Bondronat, Ibandronic acid, Ibandronatum (kwas ibandronowy) czy Aredia, Pamifos (kwas pamidronowy). Z grupy inhibitorów RANKL stosowany jest Xgeva (denosumab), który wykazuje większą skuteczność w zapobieganiu zdarzeniom kostnym niż bisfosfoniany.

Leczenie uzupełniające obejmuje również odpowiednią terapię przeciwnowotworową (hormonoterapia, chemioterapia, terapie celowane), która może spowolnić progresję choroby. W przypadku bólu stosuje się leki przeciwbólowe zgodnie z drabiną analgetyczną WHO, a w wybranych przypadkach również radioterapię paliatywną lub zabiegi stabilizujące kości.

Największe trudności w prowadzeniu pacjentów z przerzutami do kości obejmują: odpowiednie monitorowanie skuteczności leczenia (konieczność regularnych badań obrazowych i biochemicznych), zarządzanie działaniami niepożądanymi leków (szczególnie martwicą kości szczęki po długotrwałym stosowaniu bisfosfonianów lub denosumabu), a także leczenie bólu, który często jest oporny na standardową farmakoterapię. Istotnym wyzwaniem pozostaje również profilaktyka powikłań związanych z unieruchomieniem oraz rehabilitacja pacjentów po zdarzeniach kostnych, mająca na celu utrzymanie funkcjonalności i samodzielności chorych.