zaburzenie neurologiczne spowodowane incydentem mózgowo-naczyniowym
Wskazanie

Zaburzenie neurologiczne spowodowane incydentem mózgowo-naczyniowym to zespół objawów wynikających z nagłego przerwania dopływu krwi do określonego obszaru mózgu lub z krwotoku śródmózgowego. W zależności od lokalizacji i rozległości uszkodzenia, mogą wystąpić różnorodne deficyty neurologiczne, takie jak niedowład lub porażenie kończyn, zaburzenia mowy (afazja), zaburzenia równowagi, zaburzenia widzenia, dysfagia, zaburzenia czucia oraz deficyty poznawcze.

W leczeniu ostrej fazy udaru niedokrwiennego mózgu stosuje się alteplazę (Actilyse) w terapii trombolitycznej, jeśli pacjent kwalifikuje się do tego leczenia (do 4,5 godziny od wystąpienia objawów). W profilaktyce wtórnej stosuje się leki przeciwpłytkowe, takie jak kwas acetylosalicylowy (Acard, Polocard), klopidogrel (Plavix, Areplex), tiklopidyna (Aclotin) oraz inhibitory agregacji płytek krwi, jak tikagrelor (Brilique). W przypadku udaru związanego z migotaniem przedsionków wdraża się leczenie przeciwzakrzepowe – warfarynę (Warfin), acenokumarol (Sintrom) lub nowe doustne antykoagulanty, takie jak dabigatran (Pradaxa), riwaroksaban (Xarelto) i apiksaban (Eliquis).

W leczeniu następstw neurologicznych incydentu mózgowo-naczyniowego stosuje się również leki poprawiające krążenie mózgowe, takie jak winpocetyna (Cavinton, Vinpocetine), piracetam (Nootropil, Lucetam) czy nikergolina (Niglostin). W rehabilitacji spastyczności poudarowej wykorzystuje się baklofen (Baclofen), tyzanidynę (Sirdalud) lub toksynę botulinową (Botox, Dysport).

Największe trudności w leczeniu pacjentów z zaburzeniami neurologicznymi po incydencie mózgowo-naczyniowym wiążą się z wąskim oknem terapeutycznym dla trombolizy, co oznacza, że wielu pacjentów zgłasza się zbyt późno, by skorzystać z tej metody leczenia. Problematyczne jest również leczenie zaburzeń poznawczych i emocjonalnych (depresji poudarowej) oraz zapobieganie powikłaniom unieruchomienia, takim jak odleżyny, zakrzepica żył głębokich czy infekcje dróg oddechowych. Długotrwała rehabilitacja wymaga zaangażowania interdyscyplinarnego zespołu i jest procesem wymagającym czasu, determinacji pacjenta oraz wsparcia ze strony rodziny.

Kolejnym wyzwaniem jest właściwa kontrola czynników ryzyka sercowo-naczyniowego (nadciśnienia, cukrzycy, hipercholesterolemii) w celu zapobiegania kolejnym incydentom naczyniowym, co wymaga często modyfikacji stylu życia pacjenta i stosowania się do złożonego schematu farmakoterapii. Istotnym problemem jest również rehabilitacja zaburzeń mowy i połykania, które mogą znacząco wpływać na jakość życia pacjentów i zwiększać ryzyko powikłań, takich jak zachłystowe zapalenie płuc.