ubytek skóry
Wskazanie

Ubytek skóry to stan patologiczny charakteryzujący się przerwaniem ciągłości powłok skórnych. Może on dotyczyć różnej głębokości tkanek, od naskórka po tkanki głębiej położone (skóra właściwa, tkanka podskórna). Ubytki skóry mogą być spowodowane urazami mechanicznymi, termicznymi, chemicznymi, a także przewlekłymi schorzeniami takimi jak owrzodzenia podudzi, odleżyny czy stopa cukrzycowa.

W leczeniu ubytków skóry kluczowe znaczenie ma właściwe oczyszczenie rany, usunięcie martwych tkanek (debridement) oraz dobór odpowiedniego opatrunku. W zależności od charakteru i głębokości ubytku stosuje się różne preparaty. Do przemywania ran często wykorzystuje się Octenisept, Mikrozid, Prontosan czy Kodan. Do oczyszczania i przygotowania łożyska rany stosuje się preparaty takie jak Iruxol Mono, Fibrolan czy Solcoseryl.

W leczeniu miejscowym ubytków skóry w Polsce dostępne są różnorodne opatrunki specjalistyczne, takie jak: hydrokoloidy (Granuflex, Comfeel), hydrożele (Aqua-Gel, Hydrosorb), pianki (Biatain, Mepilex), alginaty (Kaltostat, Sorbalgon), błony półprzepuszczalne (Tegaderm, Bioclusive) oraz opatrunki z zawartością srebra (Atrauman Ag, Aquacel Ag). W przypadku zakażonych ran stosuje się miejscowo antybiotyki w postaci maści, takie jak Bactroban czy Tribiotic.

Największe trudności w leczeniu ubytków skóry pojawiają się w przypadku ran przewlekłych, które nie poddają się standardowej terapii. Problematyczne są szczególnie ubytki skóry u pacjentów z zaburzeniami ukrwienia (miażdżyca, cukrzyca), a także rany zakażone, zwłaszcza wieloopornymi szczepami bakterii. Dodatkowym wyzwaniem jest leczenie rozległych ubytków skóry, które mogą wymagać interwencji chirurgicznej, w tym przeszczepów skóry. Istotnym problemem jest również brak przestrzegania zaleceń przez pacjentów, szczególnie w zakresie systematycznej zmiany opatrunków i stosowania odciążenia w przypadku owrzodzeń w obrębie kończyn dolnych.