stany zapalne skóry
Wskazanie
Stany zapalne skóry to szeroka grupa schorzeń dermatologicznych, które charakteryzują się miejscowym lub uogólnionym zapaleniem tkanki skórnej. Mogą mieć podłoże alergiczne, infekcyjne (bakteryjne, wirusowe, grzybicze), autoimmunologiczne lub być wynikiem kontaktu z substancjami drażniącymi. Typowe objawy to zaczerwienienie, świąd, obrzęk, ból, złuszczanie naskórka, a czasem powstawanie pęcherzy lub owrzodzeń.
W leczeniu stanów zapalnych skóry stosuje się przede wszystkim miejscowe glikokortykosteroidy o różnej sile działania, dostępne w postaci maści, kremów i lotionów. Na polskim rynku dostępne są preparaty zawierające hydrokortyzon (Hydrocortisonum, Laticort), mometazon (Elocom, Elosone, Momecutan), betametazon (Belosalic, Diprosone), klobetazol (Clobederm, Dermovate) czy flutikazon (Cutivate). W przypadkach łagodnych stanów zapalnych stosuje się również preparaty przeciwzapalne niezawierające steroidów, takie jak pimekrolimus (Elidel) czy takrolimus (Protopic).
W przypadku stanów zapalnych o podłożu infekcyjnym konieczne jest wdrożenie odpowiedniej terapii przeciwbakteryjnej, przeciwgrzybiczej lub przeciwwirusowej. Stosuje się wtedy maści i kremy z antybiotykami (Fucidin, Bactroban), preparaty przeciwgrzybicze (Lamisil, Clotrimazolum, Travocort) lub leki przeciwwirusowe (Zovirax).
Największe trudności w leczeniu stanów zapalnych skóry związane są z przewlekłym charakterem wielu z tych schorzeń, tendencją do nawrotów oraz rozwojem oporności na stosowane leki. Szczególnie problematyczne jest długotrwałe stosowanie glikokortykosteroidów, które może prowadzić do ścieńczenia skóry, rozszerzenia naczyń krwionośnych, a nawet zaburzeń hormonalnych przy długotrwałej aplikacji na dużą powierzchnię ciała. Dodatkowo, identyfikacja czynnika wywołującego stan zapalny często bywa trudna, co opóźnia wdrożenie skutecznego leczenia i prowadzi do przewlekłości schorzenia.
W przypadku stanów zapalnych o ciężkim przebiegu lub opornych na leczenie miejscowe konieczne jest włączenie leków ogólnoustrojowych, takich jak doustne glikokortykosteroidy (Encorton, Metypred), leki immunosupresyjne (Imuran, CellCept) czy leki biologiczne (Humira, Stelara), co wymaga ścisłego monitorowania pacjenta pod kątem potencjalnych działań niepożądanych.