skomplikowane zakażenie dróg moczowych
Wskazanie

Skomplikowane zakażenie dróg moczowych (cUTI – complicated urinary tract infection) to infekcja, która występuje u pacjentów z anatomicznymi lub funkcjonalnymi nieprawidłowościami układu moczowego, obniżoną odpornością, lub przy obecności opornych patogenów. Do czynników ryzyka należą: cewnikowanie, ciąża, niedawna hospitalizacja, kamica nerkowa, przerost prostaty, cukrzyca oraz immunosupresja.

Diagnostyka obejmuje badanie ogólne moczu, posiew z antybiogramem oraz w wybranych przypadkach badania obrazowe (USG, tomografia komputerowa) w celu wykrycia ewentualnych nieprawidłowości anatomicznych. Typowe objawy to gorączka, dreszcze, ból w okolicy lędźwiowej, nudności, wymioty, oraz klasyczne objawy zapalenia pęcherza.

W leczeniu skomplikowanych zakażeń dróg moczowych stosuje się antybiotykoterapię empiryczną do czasu uzyskania wyników antybiogramu. W Polsce najczęściej stosowane leki to: fluorochinolony (Cipronex, Proxacin, Avelox), cefalosporyny III generacji (Zinacef, Biofuroksym, Tarsime), karbapenemy (Meronem, Invanz), aminoglikozydy (Gentamycin, Amikacin) oraz połączenia beta-laktamów z inhibitorami beta-laktamaz (Augmentin, Taromentin, Tazocin).

Największe trudności w leczeniu skomplikowanych zakażeń dróg moczowych dotyczą rosnącej antybiotykooporności patogenów, szczególnie szczepów wytwarzających beta-laktamazy o rozszerzonym spektrum (ESBL). Problematyczne jest również leczenie pacjentów z nawracającymi zakażeniami, obciążonych chorobami współistniejącymi oraz z utrudnionym odpływem moczu. U takich pacjentów konieczne może być leczenie przyczynowe (np. usunięcie kamieni moczowych, korekcja zwężeń cewki moczowej) równolegle z antybiotykoterapią.

Czas trwania terapii w skomplikowanych zakażeniach dróg moczowych jest zwykle dłuższy niż w przypadku niepowikłanych infekcji i wynosi zazwyczaj 7-14 dni, a w niektórych przypadkach nawet dłużej. W sytuacjach szczególnie ciężkich zakażeń może być konieczna początkowa terapia dożylna z następczym przejściem na leczenie doustne po uzyskaniu poprawy klinicznej.