podejrzenie świeżego zawału serca
Wskazanie

Podejrzenie świeżego zawału serca to stan kliniczny wymagający natychmiastowej diagnostyki i interwencji. Występuje, gdy objawy kliniczne (ból w klatce piersiowej promieniujący do lewego ramienia, żuchwy, nadbrzusza, duszność, nadmierna potliwość), czynniki ryzyka pacjenta oraz wstępne badania sugerują ostry zespół wieńcowy, ale pełna diagnostyka nie została jeszcze zakończona. Kluczowa jest szybka ocena EKG (w ciągu 10 minut od pierwszego kontaktu medycznego) oraz oznaczenie biomarkerów sercowych (troponiny).

W przypadku podejrzenia świeżego zawału serca, zgodnie z wytycznymi, należy jak najszybciej wdrożyć leczenie farmakologiczne. W Polsce stosuje się: kwas acetylosalicylowy (Polocard, Acard, Aspirin), inhibitory P2Y12 jak klopidogrel (Plavix, Areplex), tikagrelor (Brilique), prasugrel (Efient), heparynę niefrakcjonowaną lub drobnocząsteczkową (Clexane, Fraxiparine), nitraty (Nitromint, Sustonit), leki przeciwbólowe oraz beta-blokery (Metocard, Betaloc, Concor).

Największym wyzwaniem w leczeniu pacjenta z podejrzeniem świeżego zawału serca jest czynnik czasu. Opóźnienie w diagnozie i leczeniu drastycznie zwiększa śmiertelność – „czas to mięsień sercowy”. Trudności obejmują również różnicowanie z innymi przyczynami bólu w klatce piersiowej (rozwarstwienie aorty, zatorowość płucna, zapalenie osierdzia), interpretację niejednoznacznych wyników EKG oraz zarządzanie przypadkami u pacjentów z nietypowymi objawami (szczególnie kobiety, osoby starsze i diabetycy, którzy mogą prezentować „niemy zawał”).

Wyzwaniem jest również logistyka przedszpitalna i szpitalna – konieczność szybkiego transportu do ośrodka kardiologii inwazyjnej z możliwością wykonania pierwotnej angioplastyki wieńcowej (PCI), która jest preferowaną metodą leczenia w przypadku zawału STEMI. Istotne jest także właściwe postępowanie z pacjentami wysokiego ryzyka, u których należy rozważyć wczesną strategię inwazyjną, nawet jeśli początkowe testy nie potwierdzają jednoznacznie zawału.