świeży zawał serca
Wskazanie

Świeży zawał serca to stan ostrego niedokrwienia mięśnia sercowego prowadzący do martwicy kardiomiocytów, najczęściej spowodowany zamknięciem tętnicy wieńcowej przez zakrzep. Jest to stan bezpośredniego zagrożenia życia wymagający natychmiastowej interwencji medycznej. Główne objawy to silny, rozlany ból w klatce piersiowej (często promieniujący do lewego ramienia, żuchwy lub pleców), duszność, poty, nudności oraz uczucie lęku.

Leczenie świeżego zawału serca opiera się na jak najszybszym przywróceniu przepływu wieńcowego, najlepiej poprzez pierwotną angioplastykę wieńcową (PCI). W Polsce stosuje się leki przeciwpłytkowe (Plavix, Areplex, Brilique, Efient), przeciwkrzepliwe (Clexane, Fraxiparine), beta-adrenolityki (Bisocard, Betaloc, Concor), inhibitory ACE (Prestarium, Tritace, Enarenal), statyny (Atoris, Roswera, Lescol) oraz nitraty (Nitromint, Effox). W fazie przedszpitalnej kluczowe jest podanie kwasu acetylosalicylowego (Aspirin, Polocard).

Największe trudności w leczeniu świeżego zawału serca związane są z tzw. oknem terapeutycznym – skuteczność reperfuzji drastycznie spada wraz z upływem czasu od początku objawów. Wyzwaniem pozostaje więc szybka diagnostyka i transport pacjenta do ośrodka kardiologii inwazyjnej. Inne trudności to powikłania mechaniczne zawału (pęknięcie przegrody międzykomorowej, ostra niedomykalność zastawki mitralnej), wstrząs kardiogenny oraz zaburzenia rytmu serca. Problemem jest również niska świadomość społeczna dotycząca objawów zawału, co opóźnia wezwanie pomocy medycznej.

Po fazie ostrej pacjenci wymagają kompleksowej opieki i rehabilitacji kardiologicznej. Wyzwaniem terapeutycznym jest także zapobieganie ponownemu zawałowi i innym incydentom sercowo-naczyniowym poprzez odpowiednie leczenie farmakologiczne i modyfikację stylu życia. Istotną rolę odgrywa również psychologiczne wsparcie pacjentów, którzy często doświadczają depresji i lęku po przebytym zawale serca.