obniżona odporność na choroby infekcyjne
Wskazanie

Obniżona odporność na choroby infekcyjne (immunosupresja) to stan organizmu charakteryzujący się osłabioną reakcją układu immunologicznego na patogeny. Może być wywołana przez wrodzone niedobory odporności, choroby autoimmunologiczne, leczenie immunosupresyjne, zakażenie HIV, chemioterapię, radioterapię czy niedożywienie. Pacjenci z obniżoną odpornością są szczególnie narażeni na infekcje oportunistyczne, które rzadko występują u osób z prawidłową odpornością.

W leczeniu i profilaktyce zakażeń u pacjentów z obniżoną odpornością stosuje się szereg leków, w zależności od przyczyny immunosupresji. W Polsce używa się m.in. immunoglobulin (Gammagard, Kiovig, Pentaglobin), czynników stymulujących wzrost kolonii granulocytów (Neupogen, Accofil, Zarzio), antybiotyków o szerokim spektrum działania (Augmentin, Tazocin, Meronem), leków przeciwgrzybiczych (Fluconazol, Diflucan, Voriconazol) oraz przeciwwirusowych (Valtrex, Zovirax, Aciclovir GSK).

W przypadku pierwotnych niedoborów odporności stosuje się również terapie zastępcze, takie jak przeszczepienie komórek macierzystych szpiku kostnego lub terapie genowe. U pacjentów z HIV kluczowe jest leczenie antyretrowirusowe preparatami takimi jak Viread, Isentress, Truvada czy Combivir, które hamują namnażanie wirusa i pośrednio poprawiają odporność.

Największe trudności w leczeniu pacjentów z obniżoną odpornością to oporność patogenów na leki, interakcje lekowe, toksyczność farmakoterapii oraz ryzyko wystąpienia zespołu rekonstytucji immunologicznej. Szczególnym wyzwaniem jest leczenie zakażeń wieloopornych, które wymagają stosowania terapii skojarzonej i monitorowania skuteczności leczenia. Pacjenci ci wymagają indywidualnego podejścia, starannej diagnostyki mikrobiologicznej i regularnych kontroli parametrów odpornościowych, takich jak poziom limfocytów CD4+ czy immunoglobulin.

Istotnym elementem postępowania jest również profilaktyka zakażeń, w tym szczepienia ochronne (z uwzględnieniem przeciwwskazań do szczepień żywymi szczepionkami), higiena osobista i odpowiednia dieta. W niektórych przypadkach stosuje się również długotrwałą profilaktykę farmakologiczną preparatami takimi jak Biseptol, Isoprinosine czy Valtrex.