napadowe zaburzenie rytmu pochodzenia nadkomorowego
Wskazanie

Napadowe zaburzenie rytmu pochodzenia nadkomorowego (PSVT – Paroxysmal Supraventricular Tachycardia) to stan charakteryzujący się nagłym przyspieszeniem akcji serca powyżej 100 uderzeń na minutę, wywodzącym się z tkanki przewodzącej powyżej pęczka Hisa. Najczęstszą przyczyną jest obecność dodatkowej drogi przewodzenia lub zaburzenia przewodnictwa w węźle przedsionkowo-komorowym. PSVT typowo objawia się jako nagle występujące kołatanie serca, zawroty głowy, duszność, dyskomfort w klatce piersiowej oraz lęk.

W leczeniu doraźnym napadów stosuje się techniki zwiększające napięcie nerwu błędnego (manewr Valsalvy, masaż zatoki szyjnej), a w przypadku ich nieskuteczności – leki antyarytmiczne. Adenozyna (Adenocor) jest lekiem pierwszego wyboru ze względu na szybki początek działania i krótki okres półtrwania. W przypadku braku skuteczności stosuje się werapamil (Isoptin, Staveran), diltiazem (Dilzem, Oxycardil) lub beta-blokery, takie jak metoprolol (Betaloc, Metocard) czy propranolol (Propranolol WZF).

W leczeniu przewlekłym w celu zapobiegania nawrotom napadów wykorzystuje się beta-blokery (Bisoprolol WZF, Concor, Nebilet), blokery kanału wapniowego (Amlodipine, Amlozek) oraz leki antyarytmiczne klasy Ic (propafenon – Polfenon) lub III (amiodaron – Amiodarone, Cordarone). W przypadkach opornych na farmakoterapię skuteczna jest ablacja prądem o częstotliwości radiowej, która umożliwia trwałe wyleczenie u większości pacjentów.

Największe trudności w leczeniu napadowych zaburzeń rytmu pochodzenia nadkomorowego obejmują prawidłową diagnostykę (zwłaszcza gdy napady są krótkotrwałe i samoograniczające się), różnicowanie z innymi arytmiami oraz ustalenie optymalnej terapii długoterminowej. Problematyczne może być również dostosowanie leczenia u pacjentów z chorobami współistniejącymi (np. niewydolność serca, choroba wieńcowa, astma), które mogą ograniczać stosowanie niektórych leków antyarytmicznych. Dodatkowo, u części pacjentów występuje oporność na farmakoterapię lub nietolerancja leków ze względu na działania niepożądane, co wymaga indywidualizacji leczenia lub skierowania na zabieg ablacji.