tachyarytmia w migotaniu przedsionków niereagująca na standardowe leczenie przeciwarytmiczne
Wskazanie

Tachyarytmia w migotaniu przedsionków niereagująca na standardowe leczenie przeciwarytmiczne to stan kliniczny charakteryzujący się szybką, nieprawidłową czynnością serca (powyżej 100 uderzeń na minutę) w przebiegu migotania przedsionków, który nie odpowiada na typowe metody farmakologiczne. Migotanie przedsionków jest najczęstszą arytmią nadkomorową, występującą u około 1-2% populacji ogólnej, przy czym częstość ta wzrasta wraz z wiekiem.

W przypadku oporności na standardowe leczenie przeciwarytmiczne stosuje się leki antyarytmiczne kolejnych klas. W Polsce wykorzystuje się m.in. propafenon (Polfenon), amiodaron (Amiodarone, Opacorden, Amiokordyn), sotalol (Sotahexal, Sotalex), dronedaron (Multaq) czy flekainid (Tambocor). W szczególnie opornych przypadkach można rozważyć dożylne podanie ibutylidu (Corvert) lub wernakalantu (Brinavess), który jest skuteczny w kardiowersji farmakologicznej niedawno rozpoczętego migotania przedsionków.

Największe trudności w leczeniu opornej tachyarytmii w migotaniu przedsionków obejmują występowanie działań niepożądanych leków antyarytmicznych (w tym proarytmii), interakcje lekowe, niedostateczną skuteczność kontroli częstości rytmu serca oraz ryzyko powikłań zakrzepowo-zatorowych. Leki antyarytmiczne klasy I i III mogą powodować wydłużenie odstępu QT i zwiększać ryzyko groźnych dla życia arytmii komorowych, co wymaga regularnego monitorowania EKG.

W przypadku nieskuteczności farmakoterapii, należy rozważyć zabiegi inwazyjne, takie jak ablacja przezskórna (izolacja żył płucnych), która może być skuteczna nawet u 70-80% pacjentów z napadowym migotaniem przedsionków. Alternatywnie stosuje się kardiowersję elektryczną, implantację kardiostymulatora z funkcją ablacji łącza przedsionkowo-komorowego czy zabiegi chirurgiczne typu maze. Kluczowa jest również odpowiednia antykoagulacja z zastosowaniem antagonistów witaminy K (Warfin, Acenokumarol) lub doustnych antykoagulantów niebędących antagonistami witaminy K (dabigatran – Pradaxa, riwaroksaban – Xarelto, apiksaban – Eliquis, edoksaban – Lixiana).