migrena zwykła
Wskazanie

Migrena zwykła (migrena bez aury) to przewlekła choroba neurologiczna charakteryzująca się nawracającymi, zazwyczaj jednostronnymi, pulsującymi bólami głowy o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego. Ból typowo nasila się podczas aktywności fizycznej i często towarzyszy mu nadwrażliwość na światło (fotofobia), dźwięki (fonofobia) oraz nudności i wymioty. Atak migreny zwykłej trwa od 4 do 72 godzin i nie jest poprzedzony aurą, czyli przejściowymi objawami neurologicznymi, takimi jak zaburzenia widzenia czy mowy.

W farmakoterapii migreny zwykłej stosuje się leki doraźne oraz profilaktyczne. W leczeniu doraźnym wykorzystuje się niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) jak Ibuprom, Nurofen, Naproxen, Diclac. W cięższych przypadkach stosuje się tryptany (selektywni agoniści receptorów serotoninowych) takie jak Imigran, Maxalt, Zomig, Migea, Sumatriptan TEVA. W przypadku towarzyszących nudności i wymiotów stosuje się leki przeciwwymiotne jak Metoclopramid, Torecan czy Diphergan.

W profilaktyce migreny zwykłej, stosowanej u pacjentów z częstymi napadami (>3-4 miesięcznie), wykorzystuje się beta-blokery (Metocard, Bisocard), leki przeciwpadaczkowe (Topiran, Topamax, Epiral), antagonisty wapnia (Amlozek), leki przeciwdepresyjne (Amitryptylina). W najnowszych schematach leczenia profilaktycznego stosuje się przeciwciała monoklonalne anty-CGRP jak Aimovig, Ajovy i Emgality.

Największe trudności w leczeniu migreny zwykłej to oporność na standardowe leki przeciwbólowe, ryzyko rozwinięcia bólu głowy z nadużywania leków (MOH), konieczność indywidualizacji terapii oraz długotrwałe stosowanie profilaktyki. Pacjenci często doświadczają efektów ubocznych leków profilaktycznych, co obniża compliance. Wyzwaniem jest również prawidłowa diagnostyka różnicowa i odróżnienie migreny od innych typów bólów głowy. Istotnym problemem pozostaje także znaczący wpływ choroby na jakość życia pacjenta, jego funkcjonowanie społeczne i zawodowe mimo stosowanego leczenia.