epizod depresji umiarkowany do ciężkiego
Wskazanie

Epizod depresji umiarkowany do ciężkiego to stan chorobowy charakteryzujący się nasilonymi objawami depresyjnymi, które znacząco zaburzają codzienne funkcjonowanie pacjenta. Objawy obejmują uporczywe obniżenie nastroju, utratę zainteresowań i zdolności do odczuwania przyjemności (anhedonia), zmniejszenie energii, zaburzenia snu i apetytu, spadek koncentracji, poczucie winy oraz myśli samobójcze. W przypadku epizodu umiarkowanego pacjent ma trudności z kontynuowaniem pracy i aktywnością społeczną, zaś w ciężkim – pacjent nie jest w stanie kontynuować pracy, aktywności społecznych ani domowych bez znacznego wsparcia.

W leczeniu epizodów depresji o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego stosuje się farmakoterapię, psychoterapię lub ich kombinację. Wśród leków pierwszego wyboru znajdują się selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI) takie jak: Seronil, Brintellix, Escitil, Lexapro, Setaloft czy Zoloft. Inne grupy leków to inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny i noradrenaliny (SNRI) jak Velaxin, Faxolet lub Efectin; atypowe leki przeciwdepresyjne jak Mirzaten, Remeron czy Trittico; oraz trójpierścieniowe leki przeciwdepresyjne jak Anafranil czy Amitriptylina.

W przypadkach szczególnie opornych na leczenie stosuje się terapię skojarzoną kilkoma lekami, augmentację lekami przeciwpsychotycznymi (np. Ketrel, Rispolept) lub stabilizatorami nastroju (np. Lithium, Depakine). W najcięższych przypadkach może być konieczne zastosowanie elektrowstrząsów (EW) lub przezczaszkowej stymulacji magnetycznej (TMS).

Największe trudności w leczeniu epizodu depresji umiarkowanego do ciężkiego to opóźniona odpowiedź na leczenie (skuteczność leków przeciwdepresyjnych pojawia się zwykle po 2-4 tygodniach), występowanie działań niepożądanych zmniejszających adherencję pacjenta, lekooporność (30-40% pacjentów nie odpowiada na pierwszy zastosowany lek), oraz ryzyko samobójstwa, szczególnie w początkowym okresie leczenia. Istotnym wyzwaniem jest również utrzymanie terapii wystarczająco długo, aby zapobiec nawrotom – zaleca się kontynuację leczenia przez co najmniej 6-12 miesięcy po ustąpieniu objawów.